smaragdoula

μια μέρα .. μια βόλτα ..

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

 

Δυο μέρες άδεια..

Τι να πρωτοκάνεις σε 2 μέρες;

Τις χοντρές δουλειές στο σπίτι που όλο αναβάλλεις; (π.χ. φτιάξιμο εκείνο του ρίχτα-όλα-μέσα-συρταριού;)

Τις κοινωνικές επαφές με τους φίλους σου, που λόγω καθημερινού πηξίματος, δεν προλαβαίνεις όλον τον υπόλοιπο καιρό;

Ή μήπως να παίξεις με τα μικρά όλα εκείνα τα παιχνίδια και τις κατασκευές που έχεις στήσει στο μυαλό σου;

Δυο μέρες άδεια.. Κι ό,τι προλάβουμε..

 

Το συρτάρι εκεί μένει τιγκαρισμένο, κι αμίλητο. Σαν στοιχειωμένο, μερικές φορές κάνει αισθητή την ''παρουσία'' του και την ανάγκη του για εκείνο ΤΟ Συμμάζεμα που θα βάλει σε τάξη ό,τι ρίχνουμε μέσα κι όλως περιέργως, το χωράει.. σαν το τσαντάκι του ΣπορτΜπίλυ..!

Θα πάμε όμως τις βόλτες τις χρωστούμενες.

 

Οπως σήμερα. Είχε όμορφο καιρό και πήγαμε Αθήνα, όλοι μαζί, με το τρένο.. που τόσο τους αρέσει..

Αρχικά ταίσαμε τα περιστέρια στο Σύνταγμα..

Παρένθεση: όσο τα μικρά έριχναν 5-10 τρεχάλες, εγώ έριχνα από μέσα μου 5-10 μπινελίκια για τις 300 αφεντιές τους.. Κι εκεί που παραμιλούσα, με ρωτάει ο ..μεγάλος για εκείνο το κτίριο που το λενε Βουλή. Πώς, πείτε μου πώς, να εξηγήσεις σ' ένα εξάχρονο ένα θεσμό, χωρίς να τον ισοπεδώσεις; όπως έχουν κάνει αυτοί που τον εκπροσωπούν;   Κλείνει η παρένθεση.

Συνεχίσαμε με βόλτα στο Παιδικό Μουσείο, όπου μεταξύ άλλων, λάβαμε και μέρος σε ομαδικά παιχνίδια και προγράμματα.. Το ευχαριστήθηκαν όσο δε λέγεται!

Και η βόλτα συνεχίστηκε στην Πλάκα και το Μοναστηράκι.. Τουρίστες, πλακόστρωτα, σουβενίρ.. και κάπου εκεί, κι εμείς.

Τελικά κάτσαμε για φαγητό σ' ένα ωραίο μαγαζί με θέα την Ακρόπολη και την Αγορά. (Ξέρω, δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες, αλλά και λόγω των ημερών είπαμε, χαλάλι. Αλλωστε, την προηγούμενη φορά που φάγαμε εκεί, ήταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες) ..!

Η αλήθεια είναι ό,τι τα μικρά πέρασαν υπέροχα. Μια εκδρομική μέρα όλοι μαζί.

Και το απόγευμα το ..πρόγραμμα έχει "κοινωνικές επαφές με φίλους''..

Αυριο, χαλάει λέει ο καιρός. Οπότε σπιτικές δουλειές εγώ, και παιχνίδια τα μικρά, με όοο,τι τους έχει φέρει ο Αη-Βασίλης, οι γιαγιάδες, οι θείοι κι οι θείες....

(Συρτάρι, σου 'ρχομαι!).....

 

Κάθε φορά που θέλω να γράψω εδώ, είναι για να πω τον πόνο μου, τις δυσκολίες, τους φόβους,

τις ανασφάλειες και τις αγωνίες για όλα αυτά που γίνονται γύρω μας.. στους λογαριασμούς μας, στις τσέπες μας, στις δουλειές μας...

 

Τελικά όμως θέλησα πάλι, να γράψω για χαμόγελα...  γιατί δυσκολευόμαστε πλέον να χαμολάμε εμείς....

Παιδικά χαμόγελα, και στιγμές ξεγνοισιάς ... στιγμές με ό,τι πιο ξεκάθαρο, όμορφο κι ελπιδοφόρο....

Στιγμές που κρατούν λίγο, μα μένουν για πάντα....

 

 

 

 

Το απόγευμα έγειρε, στης δύσης την αγκάλη..

Κι η παγωνιά ήρθε πίσω απ' τις χειμωνιάτιες ηλιαχτίδες..

Μέρα γεμάτη ουράνια τόξα ήταν τούτη,

κι αν έρθει τώρα συννεφιά, ας είναι.

Εγώ το χρώμα το 'νιωσα, την ομορφιά την είδα.

Και τώρα, γερμένος στ' όνειρό μου, εκεί θα τα φυλάξω.

Μονάκριβα διαμάντια οι θύμησες,

δικά μου πάντα να 'ναι..

 

Χρόνια πολλά - αυτά τα Χριστούγεννα ήμουν ακόμα εδώ...

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

 

Να 'μουν του σταύλου έν' άχυρο,

 

ένα φτωχό κομμάτι

 

την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

 

Να ιδώ την πρώτη του ματιά και το χαμόγελό του,

 

το στέμμα των ακτίνων του γύρω στο μέτωπό του.

 

Να λάμψω από τη λάμψη του κι' εγώ σαν διαμαντάκι κι' από τη θεία του πνοή να γίνω λουλουδάκι.

 

Να μοσκοβοληθώ κι' εγώ από την ευωδία,

 

που άναψε στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.

 

Να 'μουν του σταύλου ένα άχυρο ένα φτωχό κομμάτι

 

την ώρα π' άνοιγ' ο Χριστός στον ήλιο του το μάτι.

 

 

Κωστής Παλαμάς

 

 

Ευχή.. να θυμόμαστε την ΑΓΑΠΗ που μας δίδαξε, την ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ και το ΚΟΥΡΑΓΙΟ, για ό,τι μέλλει να συναντήσουμε στο δικό μας διάβα....

είναι πολύ νωρίς ακόμα για χελιδόνια;

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Όπου κι αν γυρίσω να κοιτάξω εκεί έξω, φωνάζουν ανασφάλεια, απαισιοδοξία, σαν κάτι που μόνο χειρότερο μπορεί ακόμα να γίνει..

Στην δουλειά, αρνητισμός, ανασφάλεια, μιζέρια...   Τα νέα ολωνών το ίδιο απαισιόδοξα είναι.. Ανεργία για τους πολλούς και φόβος ανεργίας για εκείνους που ακόμα εργάζονται -για πόσο;

Κι άλλες μειώσεις μισθών.. Ως πού θα φτάσουν; Με πόσα θα με αφήνουν να ζω;.. Και με πόσα αυθαίρετα χαράτσια θα με φορτώσουν ακόμα;;

Ενα μέλλον μαύρο κι άραχνο, χωρίς ελπίδα... Πώς να ''κρατηθείς'' έτσι;...

 

Ευτυχώς, έχουμε στην ζωή μας δυο φουντουκάκια-αγγελάκια... που όταν μας κοιτούν, δεν έχουν ίχνος σκιάς στο βλέμμα τους...

Μόνο ΦΩΣ.....

Εχουν τα δικά τους προβλήματα να μας απασχολούν... Ποιος θα κρυφτεί πρώτος, ποιος θα διαλέξει την τάδε κούπα για το γάλα τους, τι δώρο θα τους φέρει ο Αη-Βασίλης φέτος, --και τι θα κάνουν για να ''ξεχαστεί'' η όποια παρασπονδία τους...:) ..σοβαροί προβληματισμοί, όχι αστεία... Να, όπως τώρα.. Ποιον πειρατή θα έχει ο ένας και ποιον ο άλλος...(εννοείται ότι και οι δύο θέλουν τον ίδιο, κι ας μοιάζουν τόσο μεταξύ τους οι δύο πειρατές)..

Στολίσαμε ήδη για φέτος.. Λόγω παιδιών -και-καλά... Το είχαμε ανάγκη, να αλλάξει κάπως η διάθεσή μας.. Λες και τα λαμπάκια του δέντρου θα διορθώσουν κάτι...

 

Ναι. Τελικά, αυτά είναι που μας ''κρατάνε''.

Τα δύο φουντουκάκια-αγγελάκια που παίζουν κάτω από το δέντρο στο χαλί με τους πειρατές.. Και το χαμόγελό τους..

ποιος είπε ότι δεν κάνουμε ταξίδι στο χρόνο;;

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Μια χαρά ταξίδι στο χρόνο εγώ μας βλέπω να κάνουμε όλοι..

Εκεί πίσω στη δεκαετία του '50.. '60, στον καιρό της φτώχειας, του λίγου, του μεροδούλι-μεροφάι.. Όταν μέτραγαν τα ψιλά τους, αν τους βγαίνουν για το φαγητό της μέρας.(Χωρίς το αισιόδοξο μέλλον της ανάπτυξης όμως τα επόμενα 20χρόνια..)

Ποιος να μου το λεγε πριν μερικά χρόνια, όταν έβλεπα στις παλιές ελληνικές ταινίες τον Λογοθετίδη να ζητάει αύξηση από το αφεντικό του για να παντρευτεί την αγαπημένη του, κι εκείνος του απαντούσε «Αύξηση;;;!!!!! Εδώ μάλλον θα γίνει μείωση!!»  ..και γελούσα ...;

Ααχχ.. Ποιος να μου το λεγε, ότι το 2011, εγώ θα το ζούσα live..

Ή όταν εξηγούσαν οι φτωχοί χωρικοί στον Μαυρογιαλούρο, πώς γίνονταν οι ρεμούλες.. που τους έβαζαν κι υπέγραφαν για λιγότερα... Ααααχχχχ!!! Ξινό μου βγήκε εκείνο το γέλιο. Να τα τώρα. Λούσου τα.

Ε, βέβαια.. Μεσαία τάξη;;;;  Όλοι στα πανεπιστήμια;;; Μόρφωση;;;;; Αδεια;;;; Αύξηση;;;;;;    Δεν νομίζω Τάκη.

Είναι προτιμότερο να δουλεύει ο λαουτζίκος (σ.σ. ναι, εμείς όλοι. Ο,τι και να επαγγέλλεσαι, αν ο μπαμπάς σου δεν είναι ο Mr.-Πετρέλαιο-του-κόσμου,   λαουτζίκος είσαι). Και όοοοοολα τα λεφτά του κόσμου, να γυρίσουν' πίσω στους   Λ Ι Γ Ο Υ Σ.  

Το θέμα είναι ότι και στην κατάθλιψη που πέφτουμε όλοι, ο ένας μετά τον άλλο, πάλι οι ΛΙΓΟΙ θα κερδίσουν.. από τα ψυχοφάρμακα που θα αρχίσουμε όλοι να παίρνουμε..

Κατάθλιψη, απαισιοδοξία, κι αγωνία..

Ετσι όπως τα βλέπω τα πράγματα, μόνο αισιόδοξες δεν είναι οι σκέψεις μου για το μέλλον.. ούτε το κοντινό, ούτε το μακρινό...  Ξεφυσάω, μπας και φύγει το βάρος.. αλλά τίποτα...

Να φύγω από την πόλη.. να φύγω, να στήσω αλλού, μακριά,  το σπιτικό μου.. την ζωή μου.. την δουλειά μου.. Μπορεί να είμαι δειλή... μα όπως και να χει, τέτοια απόφαση δεν παίρνεται εύκολα.. Πόσο μακριά πρέπει να πάω για να είμαι.. ασφαλής';;

Και τα βιογραφικά που στέλνω, στον βρόντο φεύγουν... Και το ηθικό ακόμα καταρρακώνεται...

Δεν θέλω να ακούω ειδήσεις. Δεν μου λένε τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ!!!!!!!  Κοιτάνε πώς θα ρίξουν κι άλλο ένα έθνος που αντί να το προστατέψουν από τα Αρπακτικά, το ξεπουλάνε με αντάλλαγμα τον φτηνό κι ανήθικο εαυτό τους!!!! Και τ' Αρπακτικά, τρίβουν τα χέρια τους πολύ καιρό τώρα με απληστία κι ανυπομονησία για αυτά που τους χαρίζεις!!!

Κλείσε σ' όλους την πόρτα στα μούτρα, και δώσε τον πλούτο της χώρας σου στους δικούς της ανθρώπους!!!   Να γίνεις Δυνατός κι Υπολογίσιμος. Κι όχι πιόνι στον δρόμο τους.

Σ' ένα σπίτι όπου τα έσοδα μειώθηκαν στο 50%, με το ζόρι τετραψήφιος αριθμός (κι ας είναι δύο οι μισθοί)..  τα χαμόγελα των ζουζουνιών  είναι τα μόνα πλέον που κρατάνε ακόμα μια κάποια ισορροπία και ψυχραιμία....

Ναι, δεν έχουν τα χρήματα σημασία.. Σίγουρα είναι η ευκαιρία να εκτιμήσουμε τα ουσιώδη.

Δεν ζητάω όμως τα πολλά λεφτά, και τους υπέρογκους μισθούς.

Ζητάω ανθρώπινο ωράριο, να γυρίζω σπίτι  μια λογική ώρα και να ζήσω τα μικρά μου, όσο προλαβαίνω.  Μάνα τους είμαι.  Όχι τουρίστας στην ζωή τους.

Ζητάω να έχω θέρμανση σπίτι μου, όταν βγαίνω απ' το μπάνιο λουσμένη.

Να μην ανησυχώ αν θα έχω να δώσω κολατσιό στο παιδί μου για το σχολείο.

Ζητάω την άνεση να μπορώ να πάω μια εκδρομή, χωρίς να υπολογίζω την βενζίνη.

Μια σωστή - καλύτερη εκπαίδευση για τα παιδιά μου.. Κι ας μην γίνουν επιστήμονες. Αλλά ό,τι γίνουν, να μην θεωρούνται εργατοζητιάνοι.

Αυτά θέλω. Αυτά μου αξίζουν ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. ΑΥΤΑ ΜΟΥ ΤΑ ΧΡΩΣΤΑΣ.

χίλια φιλιά!

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Εγινες 3 ! Είσαι σκληρός, πεισματάρης, μαχητής, μα τρυφερός και αγκαλίτσας.

Κάνεις πρόβες στον καθρέφτη για το ποιος μορφασμός είναι ο πιο πειστικός "λυπημένος",  προσπαθείς να μας καλοπιάσεις με γλυκιές πλάγιες ματιές, και μερικές φορές στις αγκαλιές σου, σου αρέσει να τρίβουμε τις μυτούλες μας.

Είσαι ο .."περνάω-και-σαρώνω" ζημιούλης της φαμίλιας. Κι αυτό από μένα το πήρες....Εσύ βέβαια, λόγω bebe-ηλικίας, καταφέρνεις να μετατρέψεις σε καταστροφή ακόμα και το πιο απλό. Οχι πάντα. Μόνο όταν δεν το περιμένουμε...... Οχι, δεν είσαι "ζωηρός"! Είσαι απλά παιδάκι!

Λατρεύεις τον αδερφό σου και τον μιμησαι σε όλα του.

Μόλις αυτό τον καιρό αρχίζει να "λύνεται η γλώσσα σου" και τρελαίνεις τις γιαγιάδες σου!

Σου αρέσει το σχολείο που πηγαίνεις [παιδικός σταθμός], και φοράς την τσάντα σου κάθε πρωί με ανυπομονησία!

Λιώνουμε στις αγκαλίτσες σου και το ξέρεις.

Γίνεσαι αντράκι κι εσύ! τόσο δα πιτσικοκάκι!

Κι έγινες 3!

Σαν χθες μου φαίνεται που αγωνιούσα για τον "ερχομό" σου..... Υπήρχαν τόσες εντάσεις εκείνη την εποχή.. Και αυτός ο φόβος και ανασφάλεια του απόλυτου άγνωστου ταλάνιζαν περισσότερο απ'ολους τον αδερφό σου... ήταν 3 τότε κι εκείνος.....

Οταν σε πρωτοφέραμε σπίτι, εκείνος μας περίμενε ήδη με την γιαγιά του. Μπήκα πρώτη εγώ, που είχε να με δεις μέρες, κουβαλώντας κι ένα δώρο. Το δώρο που του έφερες εσύ και-καλά. Και πίσω μου, ο μπαμπάς σου κουβαλώντας εσένα στο πορτ-μπεμπε.Του πήρε λίγο χρόνο να συνηθίσει την παρουσία σου.. την ύπαρξή σου, μα ήρθε τελικά κοντά σου δειλά να σε ακουμπήσει, να σε χαϊδέψει. Να σε γνωρίσει. Και να σε αγαπήσει..

Σήμερα, σου έβαλε τα παπούτσια που σου έφεραν δώρο. Το κάνατε κρυφά τα δυο σας, μηπως σας μαλώσουμε που ανοίξατε ένα από τα δώρα εκείνη τη στιγμή...

Εγινες 3 σήμερα!!

Γλυκό μου φεγγαράκι, ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!

είναι πολλά τα λεφτά ρε Άρη......

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Κι εκεί που καθόμουν ..αμέριμνη με τα μικρά μου, να σκέφτομαι το καινούριο μπουγιουρντί που μας έφερε ο ταχυδρόμος, τα επόμενα που θα το ακολουθήσουν, και ότι θα καταλήξω να πουλάω τσατσάρες στους δρόμους (αλά παλιές ελληνικές ταινείες) για να καταφέρω να πληρώσω τα δντ χρέη που φορτώνουν σε μένα, σε σένα, σε κείνον, που με το ζόρι περνάμε με τα μισθά που μειώσανε,  εκεί λοιπόν που καθόμουν ήσυχα κι ωραία, με φωνάζει ο σύζυγος.

Απάντησα πως ήμουν βαρέως απασχολημένη, να παίζω γαργαλητό με τα μπουμπούκια, αλλά επέμενε.

Και πήγα. Ήταν καθισμένος στην κουζίνα, χωμένος σχεδόν στο πισι, και ψιλο-αποσβολωμένος. "Τι διάβασες και χλώμιασες amore μου; Το ραβασάκι της Εφορίας, το είδες πριν." ..

Διάβασε αυτό, μου λέει. Και το διάβασα.

Να σας πω την αλήθεια μου, κάπου εκεί στα εκατομμύρια ή δισ. μπερδεύτηκα λίγο... Βλέπετε το δικό μου μυαλό, μέχρι τετραψήφιο, άντε το πολύ πενταψήφιο νούμερο κατανοεί ως αξίες σε ευρώ.. Ο,τι παραπάνω, delete. Σαν μαυροπίνακας. Το αποτέλεσμα όμως, το ίδιο παραμένει.

Θα 'σκαγα αν δεν το αναρτούσα..

Δείτε το και παρακολουθήστε το θέμα περαιτέρω, μόνοι σας.

Η πηγή : www.zougla.gr/

Δωρεά μετοχής 670 δισ. ευρώΠρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011, 20:24

Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, το 1904, η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος ιδρύει την «Τράπεζα της Ανατολής», γνωστότερης ίσως ως «Banque d' Orient». Η τράπεζα αυτή στη συνέχεια αναπτύσσεται σε τρεις κυρίως περιοχές. Την Θεσσαλονίκη, την Σμύρνη και την Αλεξάνδρεια.

Το 1932 η «Τράπεζα της Ανατολής» εξαγοράζεται και συγχωνεύεται με την μητρική της Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Κατά τον ισχύοντα νόμο επιβάλλεται να διενεργηθεί εκκαθάριση. Τρεις εκκαθαριστές αναλαμβάνουν την υπόθεση κατόπιν αποφάσεως της Γενικής Συνελεύσεως της «Τράπεζας της Ανατολής». Η εκκαθάριση δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Κατά τους ισχύοντες νόμους και κατόπιν παρελεύσεως πολλών ετών, η Εθνικής Τράπεζα ισχυρίζεται πώς η αξία των μετοχών της Τράπεζας της Ανατολής έχει εκμηδενιστεί. Πιθανώς να έχει και δίκιο ως προς τις μετοχές αν και εφόσον αυτές ήταν σε δραχμές, βοηθούσης και της τότε πτωχεύσεως του ελληνικού κράτους. Όμως οι μετοχές αυτές στις οποίες αναφερόμεθα ήταν σε ...; χρυσό. Η αναφορά είναι σαφής και εγγυητής κάθε τέτοιας μετοχής ήταν και ...; είναι η Τράπεζα Γαλλίας.Οι πρόσφυγες από την Ιωνία, την Καππαδοκία, τον Καύκασο, οι οποίοι κάποια στιγμή ζήτησαν την ρευστοποίησης των μετοχών που κατείχαν άκουσαν τους τραπεζικούς υπαλλήλους, ιδιαίτερα μετά το 1940 να τους απαντούν πώς τα αξιόγραφα τους δεν είχαν καμία πλέον αξία. Το θέμα ξεχάστηκε. Κάποιες γιαγιάδες και κάποιοι παππούδες από την Μικρά Ασία είχαν φυλάξει μερικές από αυτές τις μετοχές στα σεντούκια. Κάποιοι άλλοι σε θυρίδες έως ότου, σαράντα από αυτές εμφανίστηκαν ξαφνικά. Κάτοχος η οικογένεια από την Πάτρα του Αρτέμη Σώρρα.Τι πιο φυσικό κατόπιν αυτής της αποκάλυψης από το να αποταθεί η οικογένεια Σώρρα στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος. Με τη σειρά της η Τράπεζα πληροφορεί επισήμως τους κληρονόμους τον Σεπτέμβριο του 2010 και κατόπιν τον Φεβρουάριο του 2011 πώς στη βάση του νόμου 18/1944 η αξία των μετοχών έχει εκμηδενιστεί.Ουδεμία μνεία γίνεται από το νομικό τμήμα της Εθνικής Τράπεζας για το γεγονός ότι η αξία των μετοχών είναι σε χρυσό (ο 18/1944 είναι ο πρώτος νομισματικός νόμος μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Την ευθύνη της διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδα κατά την περίοδο της Κατοχής είχε αναλάβει η «Deutsche Bank»). Η οικογένεια Σώρρα δεν το βάζει κάτω. Έρχεται σε επαφή με ειδικούς επί τραπεζικών θεμάτων και νομικούς και οικονομικούς παράγοντες. Ήταν φυσικό κάποια στιγμή να γίνει και η αποτίμηση της τρέχουσας αξίας των 40 μετοχών.Η μεγάλη έκπληξη

Ο κ. Θεόδωρος Καρυώτης είναι καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Maryland στις ΗΠΑ και διδάσκει Μακροοικονομία, διεθνείς οικονομικές σχέσεις αλλά και μικροοικονομικά. Ανέλαβε να προχωρήσει στην αποτίμηση των μετοχών. Το πόρισμα του είναι κόλαφος. Κάθε μετοχή σε χρυσό της «Τράπεζας της Ανατολής» αποτιμάται σήμερα στα 670 δισ. ευρώ εκάστη. Τουτέστιν μία φορά και μισή τους σημερινού χρέους της Ελλάδας το οποίο ανέρχεται στα 450 δις ευρώ κατά προσέγγιση. Η συνολική αξία των 40 μετοχών πλησιάζει τα 30 τρισ..
Χωρίς καπνό δεν υπάρχει φωτιά

Τον Απρίλιο του 2010 οι δικαιούχοι είχαν έλθει σε επαφή με την Τράπεζα της Ελλάδος. Ο Διοικητής της κ. Προβόπουλος είναι απόλυτα ενήμερος γι' αυτό. Μετά από συζητήσεις η Κεντρική Τράπεζα πρότεινε συμβιβασμό (συμφωνία) ύψους 1,5 δισ. ευρώ για 10 μετοχές της «Τράπεζας της Ανατολής». Οι δικαιούχοι αιφνιδιάστηκαν όταν άκουσαν τους νομικούς συμβούλους να προτείνουν μία «παράξενη διαδρομή» ώστε να καταβληθεί το 1,5 δισ. μέσω μία βρετανικής εταιρείας. Είχε πλέον καταστεί σαφές πώς οι δύο τράπεζες, η Κεντρική και η Εθνικής ήθελαν πάση θυσία να αποφύγουν την ευθεία εμπλοκή τους σε μία τραπεζική πράξη ώστε να μην υφίσταται κίνδυνος να εκτεθούν απέναντι σε άλλους ενδιαφερόμενους για την ίδια υπόθεση.Οι δικαιούχοι αρνήθηκαν να υιοθετήσουν αυτήν την «παράξενη διαδρομή». Στράφηκαν αλλού και ίδρυσαν μία μη κερδοσκοπική εταιρεία, την «END», με έδρα την Ελλάδα στην οποία πρόεδρος είναι ο γνωστός καρδιολόγος στη Νέα Υόρκη Εμμανουήλ Λαμπράκης και αντιπρόεδρος ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης.Η οικογένεια Σώρρα προχωρεί και σε ένα ακόμη βήμα. Δωρίζει 4 μετοχές στην «END» και καταθέτει την δήλωση φόρου δωρεάς στην Γ' Δ.Ο.Υ. Πατρών. Ο στόχος είναι σαφής. Το ελληνικό κράτος υποχρεούται να εκδώσει διπλότυπο είσπραξης του ανάλογου φόρου δωρεάς που για τις Μ.Κ.Ο. είναι της τάξης του 0,5% και να εισπράξει φόρο της τάξης των 13,5 δισ.. Η Εφορία παραπέμπει το θέμα στο υπ. Οικονομικών.Τα χρήματα αυτά επαρκούν για τον μηδενισμό του δημοσίου και του ιδιωτικού χρέους

Το σκεπτικό των μελών της «END» αλλά και της οικογενείας Σώρρα είναι ξεκάθαρο. Η αξία των 4 μετοχών επαρκεί για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους αλλά και του σωρευμένου χρέους σε τράπεζες των ελλήνων πολιτών αλλά και για την ύπαρξη ενός μεγάλου αποθεματικού για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Είναι προφανές πώς το τραπεζικό σύστημα της χώρας αλλά και το ευρωπαϊκό στο σύνολο του δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει στο σύνολο του αυτό το ποσό που συνεπάγεται η αξία των μετοχών. Τι μένει λοιπόν; Ο συμβιβασμός ή αλλιώς μία συμφωνία ή πιο απλά μία συμπεφωνημένη από όλα τα μέρη Σεισάχθεια (παραγραφή του χρέους). Ο κ. Γ. Παπανδρέου, ο κ. Αντ. Σαμαράς, ο κ. Ευ. Βενιζέλος και ο κ. Γ. Προβόπουλος είναι πλήρως ενημερωμένοι. Ωστόσο δεν έχει ανιχνευθεί καμία ακόμη αντίδραση τους. Δεν απομένει παρά να πληροφορηθεί τα περί της «Τράπεζας της Ανατολής» και τους αποθεματικού της σε χρυσό, τότε το 1932 και η κυρία Κριστίν Λαγκάρντ. Ναι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Προκειμένου να γελάσει και το χείλι του κάθε πικραμένου.

Πρωτάκια Γονείς...

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

 

Σεπτέμβρης λοιπόν στην ..πόρτα μας εδώ και κάμποσες μέρες. Κι αν ακόμα κάνει ζέστες, το Καλοκαίρι το αφήσαμε αρκετά πίσω μας.

Είναι μέρες τώρα που ασχολούμαστε με τα σχολεία μας!

Ο μικρός πήγε φέτος πρώτη φορά Παιδικό Σταθμό! Είχα μεγάλη αγωνία, τελικά όμως η πρώτη επαφή (και ..η δεύτερη, και ..η τρίτη..:)) στέφθηκαν με επιτυχία!!

Τι επιτυχία, ΧΑΜΟΓΕΛΟ από ΄δω ως απέναντι!! Στο σχόλασμα που τον έπαιρνε η γιαγιά του, αυτός δεν ήθελε να φύγει!...

 

One down, one to go.

 

Γιατί την Δευτέρα (μαζί με το υπόλοιπο Πανελλήνιο) έχουμε τον Αγιασμό του ..μεγάλου!

Θα πάμε Α' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ φέτος!!! 

Και  το «θα πάμε» που λέω, το εννοώ. ΟΛΟΙ θα πάμε. Γιατί μαζί μ' αυτόν, είμαστε κι εμείς ..Πρωτάκια Γονείς!

 

Πάνε πολλά χρόνια που έντυσα τελευταία βιβλία.. Ήταν σε μιαν άλλη ζωή σχεδόν..

Σήμερα όμως, η διαδικασία αυτή είχε μιαν άλλη μαγεία..  Δεν ήταν δικά μου πια τα βιβλία και τα τετράδια που έγραφα τις ετικέττες.. Ηταν του παιδιού μου!...

«Τετράδιο Ο-Ρ-Θ-Ο-Γ-Ρ-Α-Φ-Ι-Α-Σ.  Α'Δημοτικού»

 Η διαδικασία οικεία... Το συναίσθημα όμως πρωτόγνωρο..

...Και χαρά και λύπη μαζί...

Πότε μεγάλωσε τόσο πολύ το δικό ΜΟΥ μωρό, για να πάει και Α' δημοτικού;;

Το ΜΩΡΟ μου, έγινε ήδη ένα ΑΓΟΡΑΚΙ  6ετών σχεδόν που την Δευτέρα το πρωί, θα περάσει στον Κόσμο του Σχολείου..

Ένα εντελώς καινούριο κεφάλαιο ξεκινάει στις ζωές ολονών μας....

 Τι να περιμένουμε; Πώς θα είναι; Πώς θα το πάρει; Πόσο γρήγορα θα προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον;  Στο νέο τρόπο διαβάσματος;  Στην καινούρια ρουτίνα; 

Κι εμείς; Θα «κρατήσουμε» όοοοολη εκείνη τη θεωρία ψυχραιμίας και υπομονής' που θέλουμε για να αγαπήσει το διάβασμα και την μελέτη;

Μπαίνουμε σ' εκείνο το «αυλάκι»  των σχολείων, των διαβασμάτων, των ωραρίων, των ΚΛΙΣΕ...

Γονείς που θα μετράμε -ακόμα και την δική μας ηλικία- ανάλογα με την τάξη που πηγαίνει..  Αναπολώντας πάντα το χρόνο ξεγνοιασιάς  που πέρασε, κι αγωνιώντας για το νέο που έρχεται...

 

Και διαβαίνουμε αυτό το κατώφλι,  για πρώτη φορά,  την Δευτέρα.  Ολοι μαζί.

 

λιβελλούλα

Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2011

Ετσι.  Για το φθινόπωρο που έρχεται..

Καλά νέα ξεκινήματα σε όλους μας.....

λίγες μέρες ακόμα

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

Λίγες μέρες ακόμα.

Οι μυρωδιές εδώ, και τα ακούσματα, σαν βάλσαμο.

Απόγευμα στο μικρό βεραντάκι, κι έχει δροσούλα ακόμα..

Μακριά από το χάος της πόλης. Εδώ, στο χωριό.

Με τη θέα των κεραμιδένιων σκεπών, σαν εκείνα τα σπίτια που ζωγραφίζουν τα παιδιά,

και τις μεγάλες χωμάτινες αυλές, και τους μπαχτσέδες και τις πεζούλες...

Και μακριά στον ορίζοντα, χωράφια, κάμποι και μερικοί λόφοι να αχνεύουν στην απόσταση..

 Μυρωδιές της γης,  που σε γαληνεύουν.

Ηχοι που σου αποτυπώνονται..  

Θρόισμα των φύλλων στην ησυχία.. Ο ήχος του ταξιδευτή αέρα, καθώς κατεβαίνει από μακριά..

Ένας πελαργός  χτυπά το  ράμφος του ψηλά σε μια ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ.. 

Ακόμα κι η νταρντανοφωνή της θείας Λευτερίας, κομμάτι αυτού του τόπου είναι.

Σ' ένα σπίτι που μένει  11μιση μήνες το χρόνο κλειστό κι ερημωμένο, θεωρεί ότι όλο και κάτι θα χρειαστούμε τις λίγες μέρες που θα έρθουμε..

Πάντα με κάτι στα χέρια της, καταφτάνει από το απέναντι σπίτι, να μας 'φιλέψει''.. Ακόμα και μ' ένα πιάτο φαϊ από το σημερινό της μαγείρεμα. Ετσι, 'για τα παιδιά''.  Κι ας έχουμε μαγειρέψει κι εμείς.

Πάντα με το χαμόγελο της ανοιχτής αγκαλιάς..  Και  το χιούμορ και το μπρίο της..

Ενεργητική, δυναμική, μπριόζα, μέσα σ' όλα, αγωνίστρια και μπροστάρισσα.  Με τα μάτια να κοιτούν πάντα ψηλά.  Αυτή είναι η θεία Λευτερία.

 

Το βλέμμα μου πέφτει στον παλιό, μικρό, τετράγωνο καθρέφτη που έχουμε απέναντι στον ασβεστωμένο τοίχο. Δεν μας πολύ-βολεύει, μα ήταν του παππού μου...

Μπορεί να έχει πολλά χρόνια που 'έφυγε'', μα ο χαιρετισμός και η φωνή του, απ΄ όταν ζούσε εδώ, αντηχεί εύκολα στο νου μου.. 

Μεγάλος 'πάντα'' σε ηλικία, μα με περήφανο ανάστημα, κι αντοχές που ζήλευε ακόμα κι ο πατέρας μου.

Με το χαρακτηριστικό μουστάκι, την τραγιάσκα και την μαγκούρα.

Γελούσαμε πάντα με τον τρόπο που κατάφερνε να χαλάσει τις τηλεοράσεις, 'παίζοντας'' με τα κουμπιά τους. Κάθε τόσο του στελνε ο πατέρας μου μια τηλεόραση να χει να βλέπει, μέχρι το καλοκαίρι που ερχόμασταν, ήταν τελειωμένη. Μονο για ..ακουμπιστήρι έκανε πια.:):) ... Και πόσα άλλα...

 

 

Τέτοιες στιγμές κι άλλες τόσες, είναι 'το χωριό'' για μένα. Η οικογένεια, που βλέπω μια στις τόσες. Οι άνθρωποι που διαβαίνουν την δική τους τόσο διαφορετική ζωή, εδώ, παράλληλα με την δική μου.

 

Μυρωδιές και ήχοι της Γης.. του Χωριού.. του Αλλοτε...

Λίγες μέρες ακόμα...

 

η δική μας πειρατική ιστορία

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

Είναι μερικές φορές  που ζηλεύεις τον κόσμο τους:  τον κόσμο που δημιούργησαν στο παιχνίδι τους και μόνο εκείνα βλέπουν και πρωταγωνιστούν. Κάστρα, συμμαχίες, φιλίες, ιπποτικοί ανταγωνισμοί, κανονιοβολισμοί , δράκοι και δεινόσαυροι  που μονομαχούν υπό τον σφυριχτό θεατρικό ήχο «σύγκρουσης» που υποδύονται παρασυρμένα στο ρόλο τους....

 Έναν τέτοιο κόσμο θέλησα κι εγώ, και σήμερα αποφάσισα να ταξιδέψω' μαζί τους, .. σ' ένα Κυνήγι Θησαυρού!

 

Ήταν νωρίς το απόγευμα όταν ο ..μεγάλος, φορώντας στραβά μια μπαντάνα στα μαλλιά του και με ζωγραφιστό μουστάκι,  ανακαλύπτει ένα σημείωμα να αιωρείται από το ταβάνι του διαδρόμου του σπιτιού..

 «Μας τυλίγει, μας ζεσταίνει, όταν είμαστε βρεγμένοι! Τι είναι;»

Κάπου μας οδηγούσε αυτό το σημείωμα.... Χμμ.... ΠΕΤΣΕΤΑ!! Αναφωνεί με περηφάνεια!

Τρέχουμε στη ντουλάπα τους, εκεί που είναι οι πετσέτες τους, και βρίσκει ένα κίτρινο πλαστικό μικρό σωλήνα (σαν το κυλινδρικό κουτί των σμάρτις) . Το ανοίγει, και βλέπει μέσα άλλο ένα χαρτάκι..

«Θησαυροί πολλοί κρύβονται εκεί  /  του Θεούλη όλα τ' αγαθά  /  παγωμένα φαγητά  /  της μανούλας και μαγειρευτά!»

Αυτό μας δυσκόλεψε κάπως... Αλλά τελικά, η απάντηση βρέθηκε... στο ΨΥΓΕΙΟ! Όπου μας περίμενε άλλο ένα σωληνάκι!

«Μαλακούτσικο θε να ναι,   τα όνειρά μας ακουμπάμε!»

Τρέχουμε πίσω στο δωμάτιό τους και ψάχνουμε τα μαξιλάρια! Μα όλους τους γρίφους τους βρίσκει, ο μικρός μου πειρατής!! Βρίσκουμε άλλο ένα χρωματιστό σημείωμα!

«Ξύλινη, τζαμένια, καφέ κι άσπρη,  ανοίγει - κλείνει, και τους χώρους μας διχάζει» ...;.

Εμείς δεν έχουμε άσπρη πόρτα! Ολες καφέ είναι! Κι αρχίζει να τις ψάχνει και να τις ανοιγοκλείνει, ψάχνοντας  ...μάλλον το επόμενο στοιχείο που θα μας οδηγήσει στον θησαυρό!

Επιτέλους, σε μια από τις μπαλκονόπορτες, στην ακρούλα,  κολλημένο κάπου δύσκολα να το προσέξεις, ήταν ένα μικρό σημείωμα..

«Με φοράς και περπατάς, με πατάς και με εμένανε κλωτσάς,  με τσαλαβουτάς και με λερώνεις, μα ξέρω πως πολύ με αγαπάς!»

ΠΑΠΟΥΤΣΙ! Αναφωνεί μετά από σύντομη σκέψη! Τρέχει στην παπουτσοθήκη, και βρίσκει ένα ακόμα σημείωμα μέσα στο σπορτεξάκι του!!

«Είμαι μικρό, τετράγωνο και σκοτεινό. Μ' απ' έξω είμαι χαρούμενο, χρωματιστό! Παιχνίδια ρούχα κι άλλα πολλά κρύβω στην δική μου αγκαλιά»

Χμμμ... Τι να ναι αυτό;... Τα συρτάρια.. δεν είναι.. Η ντουλάπα.. μπα... Μήπως..; Να εκεί! Το ΜΠΑΟΥΛΟ! [ξύλινο βαφτιστικό μπαούλο αποθήκευσης]

Κι άλλο σημείωμα!! Τι λέει;

«Στιγμές και αναμνήσεις, χαμόγελα πολλά, στημένοι όλοι όμορφα, στέλνουμε φιλάκια τρομερά!»

Αυτό δυσκολευτήκαμε λίγο να το βρούμε.. αλλά οι συνειρμοί τελικά υπερίσχυσαν Φωτογραφίες, ΑΛΜΠΟΥΜ!

Τρέχουμε λοιπόν στα άλμπουμ, κι αρχίζουμε να τα ξεφυλλίζουμε με μανία! Ξαφνικά, σ' ένα άλμπουμ εκεί στην άκρη, πετούσε ένα χρωματιστό χαρτάκι σαν τα προηγούμενα..!

«Κυνήγι Θησαυρού έριξες πολύ, και κουρασμένος πρέπει να σαι. Μα τον θησαυρό τον βρήκες! Ευτυχισμένος πολύ να σαι!»

Τρέχει με το χαρτάκι και το χαμόγελο της επιτυχίας στον πατέρα του,  και του δείχνει ότι επιτέλους έφτασε στον πολυπόθητο θησαυρό!

Οπότε γυρίζω και του λέω:  «Μα.. ο θησαυρός, πού είναι; Εσύ βρήκες το σημείωμα! Ο θησαυρός όμως;;» και τώρα τον κοιτάζω με νόημα.... Πήρε ένα ύφος απορίας, έκπληξης κι χαράς!!!  «Αλήθεια;! Εχει θησαυρό;!»      -« Για ξανακοίτα καλύτερα εκεί που βρήκες αυτό»!

Και τότε πρόσεξε το περιτύλιγμα εκεί ανάμεσα στα άλμπουμ.. Ναι! Τον βρήκες τον θησαυρό!!

 

Το βράδυ, διαβάσαμε από το καινούριο βιβλίο-θησαυρό που ανακαλύψαμε, μέχρι να κλείσουν τα βλέφαρα βαριά.. και να ταξιδέψουμε στους παιδικούς ονειρόκοσμους.. εκεί που πιάνεις τα ουράνια τόξα και παίζεις μαζί με μονόκερους, πειρατές, δράκους και λιβελούλες..