και πάλι πίσω -σαν ποτέ άλλοτε

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016 8:43 μμ |

4fee5cdd9ff3f89424fb5482623bbb4e22.jpg

Αυτό το ταξίδι στο χωριό είναι αφιερωμένο σε εκείνον. Σχεδόν ιερό. Στα μέρη του.

Απόγευμα. Στην πλευρά της 'αυλής', του οικοπέδου που τέτοια ώρα έχει σκιά. Καλοκαιρινό, χωριάτικο αεράκι και ήχοι του χωριού.

Τον παφλασμό των φυλλωμάτων διακόπτουν οι φωνές των μικρών που παίζουν μπάλα στην άπλα που τόσο σπάνια έχουν στην διάθεσή τους.

Μεγάλη απόφαση να έρθουμε. Για πολλούς, συναισθηματικούς λόγους, αλλά και πρακτικούς. Το σπίτι μονίμως κλειστό, 'ανοίγει' μερικές μέρες τον χρόνο. Ολο τον υπόλοιπο καιρό 'ρημάζει' λένε οι αποστασιοποιημένοι. Μας 'περιμένει', λέω εγώ. Ερμαιο των δύσκολων καιρικών συνθηκών και όλης της επαρχιακής 'πανίδας'. Και τόσο δύσκολο να ξαναυποδεχτεί κατοίκους...


'Λείπεις'. Μας λείπεις πολύ.

Χάσαμε το κλειδί της πίσω πόρτας -κάπου τα είχες βάλει όλα μαζί και δεν τα έβρισκε η μαμά πριν φύγουμε. Προσπαθούσαμε να την ανοίξουμε με άλλους τρόπους, αλλά πολύ μας παίδεψε. Εγινε και βραχυκύκλωμα στον στύλο της ΔΕΗ στη γωνία του οικοπέδου από κάποιο πουλί που έκατσε εκεί, και πήραν φωτιά τα χορταράκια της αυλής, αλλά ευτυχώς τα σβήσανε αμέσως. Εσπασαν και δύο γρίλιες από το παντζούρι της κουζίνας. Ο μικρός φουντούκος ξεθάρρεψε μαζί με τον τάδε ξάδερφο κι έπιανε ένα (ακίνδυνο, ευτυχώς) νερόφιδο..

..Και τόσα άλλα που θα σε έπαιρνα τηλέφωνο να σου πω, να σε ρωτήσω.. Αλλά δεν είσαι εκεί. Και κάτι λείπει.

.....Να την πάλι εκείνη η αίσθηση του 'κενού'..


Γυρίζω, κοιτώ τριγύρω. Και συνειδητοποιώ. Εισαι εδώ.

Στην όψη των περιγραμμάτων των σκεπών του χωριού. Του ορίζοντα πέρα -Τουρκία ειναι εκεί κάτω. Στις μυρωδιές και στους ήχους του χωριού σου. Στην 'καλησπέρα' των περαστικών συγχωριανών σου.

Το ταξίδι -και η περιπέτεια- συνεχίζεται. Και τουλάχιστον μέχρι να φύγουμε, θα φροντίζουμε με αγάπη το σπίτι σου, όπως το φρόντιζες κι εσύ.. (κι ας φοβόμαστε λίγο την εντομο-πανίδα της επαρχίας, ως γνήσια παιδιά της πόλης και εγώ και το έτερον ήμισυ..) ;)



τελειώσαμε.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2016 10:49 πμ |


"Τελειώσαμε".
Μια λέξη μόνο. Αρκούσε.
Καθισμένος στον καναπέ του σαλονιού αντίκρυ, εκεί που μέχρι πριν ήταν το νοσοκομειακό κρεβάτι, απλός, καθημερινός, υγειής, έκανε μια κίνηση σαν να απομάκρυνε τα σωληνάκια οξυγόνου από την μύτη του, και κοιτώντας το κενό, με μια γλυκιά γαλήνη είπε: "Τελειώσαμε".

Και γρήγορα σαν όνειρο χάθηκε.
Ξύπνησα και είδα την φωτογραφία του, εκεί πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο καντηλάκι. Κοίταξα και προς τον καναπέ. Δεν ήταν εκεί. Ούτε το νοσοκομειακό κρεβάτι πια.


Στο τελευταίο σου αντίο ήρθαν όλοι όσοι σε αγάπησαν, εγκάρδια να σε αποχαιρετήσουν. Και ήταν πολλοί.
Ήρθε κι ο φίλος σου από την Καρβάλη. Οδήγησε όλη τη νύχτα να προλάβει. Κι έψαλλε μαζί με τον παπά, για σένα.
Ήρθαν κι από το χωριό όσοι μπόρεσαν, γιατί είναι και μακριά. Κι οι υπόλοιποι άκουγαν σοκαρισμένοι την καμπάνα του χωριού να χτυπάει πένθιμα για σένα.
Γιατί κανένας τους δεν το πιστεύει. Κανένας μας.
Ούτε κι εμείς που σε βλέπαμε να σβήνεις και να γλιστράς μέσα απ' τα χέρια μας τόσο γρήγορα. Απρόσμενα.
Μια ζωή δραστήριος, σαματατζής, γελαστός, χωρατατζής, πιστός στους ανθρώπους που νοιαζόσουν.
Ήξερες να γλεντάς τη ζωή, ακόμα και στην σκληρή δουλειά. Πρόσφερες την βοήθειά σου σε όσους το ζήτησαν. Και σ' εκείνους που είδες ότι την χρειάζονταν, κι ας μην το ζήτησαν.
Λάτρευα να ακούω τις ιστορίες σου. Χάζευα πάντα τις κοντοχοντροδακτυλάρες σου, που ήταν έτσι γιατί ήσουν άνθρωπος του μόχθου και τα δάκτυλα τα είχες 'φάει' πότε έτσι, πότε αλλιώς στο μαραγκούδικό σου. Κι ακούω ακόμα τη φωνή σου να λέει εκείνα τα απλά, τα καθημερινά.

Και θυμάμαι τα προφητικά τα λόγια σου, τις μέρες που ερχόταν το τέλος.
Προειδοποίησες εσύ μέσα στο παραμιλητό σου "Προσέξτε τα πόμολα, προσέξτε τα πόμολα μη σπάσουν τα τζάμια!"
Και το πρωινό που έφυγες, φυσούσε. Κι ο αέρας κοπανάει το ξύλινο παντζούρι στο παράθυρο και του σπάζει το μεταλλικό πόμολο. Ευτυχώς όχι το τζάμι..
Και το βλέπει ο μικρός την επομένη και λέει στην γιαγιά του "Κοίτα γιαγιά, έφυγε ο παππούς κι άρχισαν να χαλάνε τα πράγματα στο σπίτι". ....
Και τόσα άλλα μικρά-μικρά που ξαφνικά απέκτησαν σημασία και νόημα....

Κοιτάζω τριγύρω στο σπίτι μου όλα όσα έφτιαξες. Κι εκείνα μεταμορφώνονται.
Δεν είναι πια απλά έπιπλα. Δεν είναι αντικείμενα. Είναι κομμάτι από σένα και μετράνε αλλιώς πια.

Και τα κλειδιά του αυτοκινήτου εκεί. Εσύ με έμαθες να οδηγώ.
Πηγαίναμε σε μια έρημη αλάνα (μη 'φάμε' και κανέναν) να κάνω βόλτες και να μάθω τις ταχύτητες. Και κάθε τόσο έβαζες κι ένα σημάδι στο χώμα και που έλεγες να το πατήσω με την τάδε ρόδα. "Να μάθεις που πατάει το αυτοκίνητο" έλεγες. "Κι άμα το μάθεις αυτό, δεν θα τρακάρεις εύκολα."

Και τόσα, μα τόσα άλλα......

.....Το καντηλάκι σιγοκαίει στο περβάζι..Πόσα 'αντίο' πρέπει να πεις, μέχρι να το πιστέψεις; Πόσα;...


flower4u -Browndresswhitedots.jpg



χθες. τώρα. αύριο.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2016 0:59 πμ |



Πριν κάμποσο καιρό -όχι πολύ, μου πρότειναν ένα βιβλίο. Ένα μυθιστόρημα ήταν, με φόντο όμως τα μέρη της καταγωγής σου, μέσα στις δίνες της Ιστορίας που μετακίνησαν τους ήρωες απ'τα πάτρια μέρη τους πριν έναν αιώνα, -όπως τους δικούς σου γονείς, όπως και τόσους άλλους..
Το διάλεξα, το πήρα, σκεπτόμενη εσένα, τις ρίζες σου. Σαν κάπως έτσι να τιμούσα και τον παππού και την δική του ιστορία που χάθηκε στη σκόνη του χρόνου..

Κι έλαχε να ξεκινήσω και να διαβάσω το μεγαλύτερο μέρος του, εκεί, παρέα σου αρχές Απρίλη, αργά τα βράδια, στους πράσινους και λευκούς διαδρόμους που μύριζαν φάρμακα, λευκές ρόμπες και ταλαιπωρία.
''Είμαι καλά'' έλεγες συνέχεια, και το 'δειχνες. Κι ας ξέραμε εμείς. Όχι όλα. Σιγά-σιγά οι εξετάσεις που έκανες τόσες μέρες εκεί μας τα 'παν μετά.
Και γύρισες σπίτι. Παρέα με την μαμά, αντί για τους περαστικούς ασθενείς. Γιατί ήσουν καλά. Σπίτι. Στην βεραντούλα σας. Στα λουλούδια-ζούγκλα της αυλής. Το 'λιμανάκι' σας. Να αργοπίνεις τον πρωινό καφέ σου κάτω απ' την κληματαριά στην ησυχία του σπιτικού σας.
Κι οι μέρες περνούν.

Κι η Πασχαλιά ήρθε και πέρασε. Με τις προετοιμασίες, τις λαμπάδες της και τα δώρα, τις ευχές και τις προσευχές. Χρωματιστά αυγά, γευστικά κουλουράκια κι αφράτα τσουρέκια. Οπως κάθε χρόνο. Μόνο που φέτος είχε και σύννεφα στις οικογενειακές αγκαλιές. Από εκείνα τα βαριά, που σε πλακώνουν, χωρίς να βρέχει να σε λυτρώσουν.

Και οι εξετάσεις άρχισαν να αποδεικνύουν την θεωρία τους. Γρήγορα κι επιθετικά.

Και οι μέρες περνούν.

Και η κάθε μία καθώς φεύγει, παίρνει πια μαζί της και λίγο από σένα.
Κι οι γιατροί ορμήνεψαν να μην σου πούμε. Και τα μάτια τους φωνάζουν άλλο από τις συμβουλές που δίνουν για λίγη, ελάχιστη ελπίδα για λίγους ακόμα ίσως μήνες.
Και το μέσα μας βαραίνει και πλακώνει όσο δεν φαντάζεσαι, γιατί ξέρουμε πόσο μισείς τις ανήμπορες καταστάσεις.
Κι εκείνη, που πάντα ήταν υπόδειγμα απόλυτου πανικού και υστερίας στα πιο απλά, τώρα είναι βράχος. Βράχος. Το μέσα της το ξέρει.
Και το δίλημμα βαρύ. Οι επιλογές είναι ουσιαστικά μονόδρομος.

..Τα δάκτυλα σταμάτησαν να πληκτρολογούν... Ακόμα κι οι γραπτές λέξεις είναι πολύ βαριές..

Οχι, θα σφίξω τα δόντια και θα συνεχίσω αύριο πάλι. Θα έρθω να σε δω. Κι αύριο, σε παίζω κι ένα μονόπολυ --είπαμε, τάβλι δεν ξέρω.

Αύριο πάλι.


διαμαντάκια για κάμερα

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016 9:11 μμ |

Το ξέρω ότι είναι καιρός που δεν έχω μπει -η αλήθεια είναι πως δεν έχω προλάβει ούτε για μια 'Καλημέρα' ν' αφήσω μια κουβέντα.  Μεταξύ δουλειάς (όπου πήζουμε!) - σπιτιού - παιδιών, το παθ έχει τον τελευταίο αριθμό στη σειρά απασχόλησης.

Και τώρα, από σπόντα είναι, μη νομίζετε. Αλλά με τέτοιες ατάκες ήταν η τέλεια ευκαιρία! Τα 'πε κι απανωτά ο μικρός!

Σκηνικό :

Απόγευμα στο σπίτι. Το έτερον ήμισυ μόλις γύρισε από το σούπερ μάρκετ με διάφορα ψώνια -μεταξύ άλλων και μια μπαταρία για κάτι μαστορέματα / πειράματα για τον ..μεγάλο (ε' δημοτικού). Η αλήθεια είναι πως είχα χρόνια να πετύχω τέτοια μπαταρία, εκείνες τις πλατιές, τις πλακέ (νόμιζα μάλιστα ότι δεν κυκλοφορούσαν πια). Την κρατάει στα χέρια του ο μεγάλος και προσπαθεί να βγάλει την λεπτή ζελατίνα. Κάπου εκεί την δείχνει και στον μικρό, ο οποίος δεν έχει ξαναδεί ποτέ του τέτοια μπαταρία. Εντυπωσιάστηκε πολύ! Και γεμίζει ενθουσιασμό, θαυμασμό και δέος το πρόσωπό του! Και ρωτάει: ''Ουάαουυ!! Πόσα μεγαμπάιτ είναι;;;''

....

[Εκεί είναι που θες εκείνες τις μπιγκ-μπράδερ-κάντιντ-κάμερες, να εύχεσαι να το είχες καταγράψει, να γελάνε και τα καλώδια μαζί!].......


Κάθομαι λοιπόν στο πισι γρήγορα-γρήγορα, να γράψω το σκηνικό -να πω κι ένα γεια στην μπλογκο-γειτονιά. Στο μεταξύ, προτείνει ο σύζυγος να φάνε κάνα-δυο αχλάδακια που έφερε. Τους άρεσε η ιδέα, οπότε παίρνει να τους τα καθαρίσει για καλύτερα.  Πετάγεται να προλάβει ο μικρός: ''Οχι κομματάκια! Όχι κομματάκια!! Το εξώφυλλο μόνο! ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ!!''


......

...........  Ο σύζυγος, ο μεγάλος και το παπαγαλάκι, ακόμα γελάνε.........



ΕΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΔΕΝΤΡΑΚΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΕΛΟΜΑΚΑΡΟΝΑ ΤΗΣ ΜΠΙΤΣΑΣ ΜΑΣ!

Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015 11:32 μμ |

alt


Στην γλυκιά ηρεμία της βραδιάς, δίπλα σε φωτάκια που ανασβοσβήνουν, αφουγκράζομαι τους ήχους του σπιτιού. Χριστουγεννιάτικη μουσική που σιγοπαίζει ακόμα στο βάθος, φωνές και γέλια περαστικών από τον δρόμο, βαρύγδουποι οι δείκτες του ρολογιού στον τοίχο.

Ακόμα μυρίζει το σπίτι μέλι και κανέλλα, από τα χριστουγεννιάτικα γλυκά που απλώνονται σε κάθε τραπέζι.

Κάπως έτσι είπα να μοιραστώ και μαζί σας μοσχοβολιστές, χριστουγεννιάτικες μυρουδιές, κι άπειρες, γιορτινές ευχές.

Χρόνιααα Πολλάαααα!!!...... με Υγείαααα....! Κι αγάπη στην καρδιά.


Πέρασα κι από φιλικά μπλογκο-σπιτικά και κεράστηκα βουτυράτους κουραμπιέδες και μελάτες δίπλες..

Και ζήλεψα για τα Στολισμένα δεντράκια και τα μελομακάρονα της μπλογκογειτονιάς, κι ήθελα να παίξω κι εγώ, έστω κι αργοπορημένα.

Πήρα λοιπόν μόνη μου πάσα από Μάνια.


Και μοστράρω κι εγώ με την σειρά μου το αψηλό δεντράκι μας.


xmas tree.jpg


Στις αρχές είχε μονόχρωμες μπάλες. Μόνο. Αργότερα σαν να μου φαινόταν πολύ 'σκέτο', πολύ απρόσωπο. Κι άρχισα να βάζω στολιδάκια. Κάθε χρόνο έπαιρνα στα μικρά μου κι από ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι. Και μαζί μ' εκείνα που έφτιαχναν στα νήπια, άρχισε να παίρνει χρώμα. Κι αγάπη...

Κάθε χρόνο πια, όλο και περισσότερο πλουτίζει το δεντράκι μας, με νέα στολιδάκια και νέες αναμνήσεις. Κι έχει κι έναν άγγελο στην κορφή.

Να και μια μεγάλη μπάλα, ζωγραφισμένη στο χέρι από μία φίλη, κι αφιερωμένη -μία στον καθένα τους.


xmas ball.jpg

Κάπου αλλού κρύβονται και μερικά αγγελάκια..



Εδώ κι η φάτνη. Ξέρετε, δεν είναι τυχαία. Εχει την δική της μαγεία. Γιατί είναι φτιαγμένη από όνειρα κι αγάπη. Φτιαχτή, χειροποίητη από τα χεράκια του συζύγου και τη φαντασία μου. Γύψινη, σε σχήμα πανχί-ότι-να-ναι, της έδωσε μορφή με καλούπι ένα στραβογεμισμένο σακί που βρήκαμε. Την βάψαμε, την στολίσαμε κι έτοιμη. Κι εκεί μέσα βρίσκουν θαλπωρή κάθε χρόνο το Θείο Βρέφος, η Μαρία κι ο Ιωσήφ, ενώ οι Μάγοι φέρνουν τα δώρα Του.


xmas fatni.jpg


Ο μπουφές στο σαλόνι, κάθε χρόνο μετατρέπεται σε Χριστουγεννιάτικο Χωριό.

Η πολύχρωμη Αγορά, το Πολικό Τρένο, τον Χιονισμένο Φανό, το σπιτάκι του Αη-Βασίλη, το Μαγικό Δέντρο που ψέλνει, τον άγγελο που φέρνει αγάπη και μερικά ακόμα παραδοσιακά σπιτάκια.. Ένας κόσμος χρωματιστός, φασαριόζικος και γιορτινός -που ζωντανεύει απίστευτα στη φαντασία των μικρών κάθε φορά που περνάνε! ..Τους έχω πετύχει να παίζουν εκεί -ή απλά άλλες φορές να τα χαζεύουν.. σχεδόν βλέπεις στο βλέμμα τους την καταιγίδα ονείρων, παιχνιδιών και σκέψεων του μυαλού τους!!


Κι εκεί απέναντι, η γωνιά των 'Παραμυθένιων Αναμνήσεων'. Να, τα 'ειδικά' εισητήρια του Πολικού Εξπρές. (Δύο 'χρυσά εισητήρια', το κάθε ένα με το όνομα των μικρών μου και την φράση 'Το ταξίδι ξεκινά στις 7'! Τα ..χμ, ..άφησαν κάποια Χριστούγεννα ...τα ξωτικά έξω από την πόρτα μας!)

Πράγματι. Εκείνη τη μέρα, κάναμε όλοι μαζί ένα μαγικό ταξίδι, στις 7 το απόγευμα -βλέποντας μια χριστουγεννιάτικη ταινεία όλοι μαζί αγκαλιά.

Τα μικρά το λάτρεψαν, κι από τότε, το κάναμε οικογενειακή παράδοση: τα απογεύματα στις 7 των Χριστουγεννιάτικων διακοπών, καθόμαστε όοοολοι μαζί και ταξιδεύουμε με μία παιδική ταινία, όπως το ορίζουν τα Εισητήριά τους!



Μαζί εκεί, ειναι τυλιγμένα-φυλαγμένα και τα γράμματα του Αη-Βασίλη! Όχι αυτά που έστειλαν εκείνα. Την απάντηση!

xmas letters.jpg

Γιατί κάθε χρόνο, μαζί με το δώρο του Αη-Βασίλη, τα μικρά βρίσκουν μαζί κι ένα γράμμα, από τον Αη-Βασίλη για τον καθένα προσωπικά!

..Μμμμ.. Η Μαγική Γωνιά μας.


Κάπου εδώ πρέπει να σας αφήσω, γιατί ....ο Αη-Βασίλης πρέπει να γκουχ!-γκουχ! ετοιμάσει και τα φετινά γράμματά τους....


Μέχρι τότε,

Ονειρεμένες Ευχές!..


φτάσαμε Δαντέλα και συνεχίζουμε

Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2015 0:07 πμ |

holding heart.jpg


Μέρες τώρα την μέτραγα, την ανυπομονούσα. Λες και σήμερα θα ξημέρωνε διαφορετική μέρα.

Τέτοια επέτειος σήμερα. Οι ξένοι την μετράνε με υλικά. Χαρτί, σου λέει, ο 1ος χρόνος, Μετάξι ο 4ος, Μπρούτζινος ο 8ος και πάει λέγοντας. Η 10η επέτειος είναι Αλουμινένια -βέβαια, έχεις χρόνο μέχρι τη Χρυσή Επέτειο των 50χρόνων.

Η δική μας, λέει, είναι Δαντέλα -ουάου...


Μέσα στη ρουτίνα του πρωινού ξυπνήματος μέτρησα τα χρόνια..

Μέτρησα μαζί και τη ρουτίνα. Τη συνήθεια. Το δεδομένο. Κι έτσι ακαθόριστα, ξαφνιάστηκα λίγο -που μέτρησα αυτά πρώτα. Χμμ, σαν να κάνω κάτι λάθος.. Μήπως έφταιγε τ' αγουροξύπνημα;...

Πάμε έναν γρήγορο απολογισμό:  ένα, δύο. Δύο τα διαμαντάκια μας (το ένα μάλιστα είχε και γενέθλια λίγες μέρες πριν). Και μια ζεστή αγκαλιά. Ειδικά αφιερωμένη λόγω της ημέρας. Για τα διαμαντάκια μας. Για εκείνη την υπομονή της καθημερινότητάς του -που αντέχει κι εμένα ακόμα. Για τις λύσεις που βρίσκει ή ακόμα αναζητά στα δύσκολα, καιροί-που-ναι-τώρα. Που δεν παραιτείται. Κι αν παρατηθεί, ανασηκώνεται μόλις τον τραβήξω. Και για εκείνες τις ατάκες από το πουθενά, που σπάνε σε χίλια χαμόγελα τα πιο απλά.

Ποια όνειρα κάναμε αληθινά και πόσα ακόμα μένουν;.. 


Κάπου στη διαδρομή για το γραφείο, το ράδιο συνοδεύει τις σκέψεις..

Κι ένα τραγούδι, θύμηση μοναδική.

https://www.youtube.com/watch?v=91pyBqop5HY

together.jpg


Χρόνια μας πολλά.. Πάμε για τα επόμενα..

έχει ακόμα χνούδια..

Τετάρτη, 4 Νοεμβρίου 2015 11:44 μμ |


Το 'παμε: η ζωή είναι γεμάτη με μικρές, μεγάλες στιγμές.
Αλλά επειδή η μνήμη (ειδικά η δική μου) είναι περιορισμένης χωρητικότητας, πολύ συχνά αυτές οι μικρές στιγμές φεύγουν και χάνονται.. ξεχνιούνται... κι ας απομένει ένα αχνό χαμόγελο στην θέση τους...
Κι είναι κι εκείνες οι φορές που έχω την ευκαιρία να γράψω την ιστορία της ζωής μου εδώ, στο ημερολογιο-blogάκι μου.. Σαν τη σημερινή..

Ενα απόγευμα σαν όλα τ' άλλα.. Τα μικρά διαβάζουν (διόρθωση: ο μεγάλος λόγω προετοιμασίας γιορτής της 17ης Νοέμβρη στο σχολείο, την σκαπουλάρει αυτές τις μέρες με ελάχιστα μαθήματα). Οπότε παίζει εδώ κι εκεί, στήνει το τάβλι να παίξει με τον μπαμπά του, ενώ ο μικρός κάνει τις τελευταίες εργασίες του.
Εγώ είχα καταπιαστεί με διάφορα του σπιτιού, όταν ο σύζυγος ορέχτηκε πορτοκαλάδα. Είναι ακόμα λίγο κρυωμένος, οπότε κάθε τόσο γλυκοκοιτάει τα ζουμερά κι ολόγλυκα πορτοκάλια που αγόρασε για πορτοκαλάδα.

Βγάζει τον στίφτη από το ντουλάπι και καθώς στίβει, παίρνει και παραγγελίες -ειδικά από τα μικρά, αν θέλουν.
Μετά από λίγο, έτοιμα τα ποτηράκια. Και διακοσμητικό καλαμάκι παρακαλώ (μου λέτε μετά εσείς για την ελληνίδα μάνα -δεν βλέπετε εδώ τον 'ελληνίδο' πατέρα;..). Φωνάζει τα μικρά, τρέχουν αυτά. Για να προλάβουν ο καθένας το ποτηράκι που τ'αρέσει, μην το προλάβει ο άλλος -(το ότι είναι ο-λ-ό-ι-δ-ι-α τα ποτηράκια, τα καλαμάκια, μέχρι κι η στάθμη της πορτοκαλάδας!, δεν το ασχολούμαστε...)..
Κοντοστέκομαι εγώ ν' αφουγκραστώ τα μουγκρητά ικανοποίησης ακολουθούμενα από την γνωστή ρήση 'Θέλω-κι-άλλο!'

Αντ' αυτού, απλώνει ο μικρός με φαρδιά, μακρόσυρτη παραπονιάρικη φωνή:

-'Εχει ακόμα χνούδια...!!!'

.....
..........
(έχετε δει τα καρτούν όταν χτυπιούνται, κυλιούνται στα πατώματα, πεθαίνουν από τα γέλια; Ε, αυτό. Εγώ. Από μέσα μου).

......


Σίγουρα έχει τύχει σε κάθε γονιό φαντάζομαι, σε κάποια φάση, όλα τα παιζάκια, την πορτοκαλάδα να την θέλουν 'νερό'. Απαραίτητο συνοδευτικό εργαλείο του στίφτη είναι και το σου-ρω-τή-ρι.
Ετσι και το έτερον-ήμισυ, ήξερε τα χούγια τους και φρόντισε εκ των προτέρων. Σούρωνε από 'δω, σούρωνε από 'κει (διύλυση ήταν αυτό, όχι σούρωμα) και με περίσσια περηφάνια στο τέλος τους φώναξε. Αλλάα.... Αλλά.


..Πώς δεν του έφερε καπέλο το σουρωτήρι, ακόμα αναρωτιέμαι.....



alt


φεγγαροπερπατήματα

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015 1:25 πμ |


Η Αφροδίτη.

Μια γνωριμία που δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Ποτέ.

Μπήκε άξαφνα στην ζωή μας, νιόπαντρο ζευγάρι με το έτερον ήμισυ εμείς τότε, μέρος κι εκείνη μιας μεγαλύτερης παρέας που έδεσε απρόσμενα, σε μια ξένη πόλη. Μέρες ξένοιαστες, μέρες διακοπών. Λίγες και πολύτιμες, σε μια παραμυθένια πόλη της Ευρώπης. Κι όπως όλοι οι Ελληνες φαντάζομαι μόλις βρεθούν εκτός συνόρων κι ακούσουν άλλο ελληνικό λόγο, που σαν κόλλα τους δένει μαζί, έτσι δέσαμε κι εμείς.

Τέσσερα ζευγάρια τόσο διαφορετικά -κι ηλιακά ακόμα- κι όμως, μια παρέα που 'δέσαμε' απίστευτα! Τέσσερις μέρες γνωριστήκαμε γρήγορα. Κι όταν γυρίσαμε, με κάθε ευκαιρία μαζευόμασταν όλοι μαζί και πάλι.

Μεταξύ αυτών και η Αφροδίτη. Ενα πνεύμα ασυμβίβαστο. Μια φυσιογνωμία ξεχωριστή, παράδοξη.

Οι αρχές της γνωριμίας μας ήταν κάπως άβολες. Είχε έναν τρόπο σκέψης που δυσκολευόμασταν ακόμα να παρακολουθήσουμε, όλοι μας σχεδόν. Μας φαινόταν ξένος, σχεδόν αστείος, μα απίστευτα ενδιαφέρων. Γιατί δεν ήταν, σε τίποτα, συνηθισμένος.

Κι όσο πιο πολύ την γνώριζες, τόσο πιο πολύ σε γοήτευε.. Πίστευε πολύ, μεταξύ άλλων, στο εσωτερικό ένστικτο του καθενός, στην αύρα του, στην δύναμη της ενόρασης, στις γραμμικές συγκλίσεις. Συζητούσε κι εξηγούσε θεωρίες για την φιλοσοφία της γαλήνης -όπως την εννοούν στην Ανατολή.. ή την ενόραση -όπως την πρωτόμαθαν στο μαντείο των Δελφών.. Φεγγαρο-περπατήματα, τα έλεγα θυμάμαι.. :)

Πάντα μπορούσαμε όλοι μαζί να κουβεντιάζουμε για ώρες.. απόψεις οι μεν, απόψεις οι δε. Αναγκαζόσουν να περάσεις σε άλλο επίπεδο για να μπορέσεις να συνομιλήσεις μαζί της, ακόμα κι αν ήταν για κάτι απλό και καθημερινό. Και πάντα σε έβαζε σε σκέψεις.. είτε έτσι, είτε αλλιώς.

Θυμάμαι ότι δεν είχε τύχει ποτέ να διαβάσω τον Μικρό Πρίγκηπα, μέχρι που την γνώρισα. Δεν μου είπε πολλά, απλά με παρότρυνε να το διαβάσω. Το αγάπησα κι εγώ αυτό το βιβλίο. Χάρη σε εκείνη. Και κατάλαβα γιατί το λάτρευε..

Ο καιρός πέρασε, οι συνθήκες άλλαξαν, οι δρόμοι κάπως χώρισαν..  απομακρύνθηκαν από την Αφροδίτη..

Η παρέα μίκρυνε.. Οι φιλοσοφικές συζητήσεις έδωσαν την θέση τους σε άλλες, πιο καθημερινές. Χωρίς τα παράδοξά της ή τις εμπνεύσεις της.

Πάντα είχαμε χρόνο να την δούμε σε μια επόμενη μάζωξη της παρέας..

Ετσι δεν λέμε πάντα;; Νομίζουμε ότι έχουμε όλο το μέλλον μπροστά μας να κάνουμε το ένα ή το άλλο...

Να που δεν είναι έτσι τελικά.. Το 'νομίζουμε' είναι η λέξη-κλειδί..


Εμαθα κάποια δυσάρεστα νέα σήμερα για την Αφροδίτη. Αδεια από ελπίδα.
Χρώματα και Όνειρα, ακούτε;;

Παλεύει να υπερασπιστεί το πνεύμα της, την δύναμή της, το είναι της!


...Τι παιχνίδια σου παίζει η ζωή.... Ολα εκείνα που την έκαναν πάντα να ξεχωρίζει στις καρδιές μας, είναι αυτά που την πολεμάνε τώρα..

Και το μόνο που σκέφτομαι τώρα είναι να την δω. Να της μιλήσω. Να της πω πως ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που πέρασε από την ζωή μου και την άγγιξε. Την άλλαξε, έστω και λίγο. Με την παρουσία της, με τις ιδέες της. Κι ότι πάντα θα έχω από εκείνην το μενταγιόν με τον κρύσταλλο που μου χάρισε (είναι μαγικός είπαμε, θυμάσαι;) Και τον Μικρό Πρίγκηπα και τα 'φεγγαρο-περπατήματα'..


Σταυροδρόμια της ζωής.....


alt


ο ύπνος -κι απ'την ανάποδη..

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015 10:56 μμ |


Κι είναι και κάτι μικρά-μικρά, που καθόλου δεν τους δίνουμε σημασία.. Ή τα θεωρούμε το αντίθετο από αυτά που μετράμε ως σημαντικά,  (..ή μάλλον ως ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μας).

Μέχρι να συναντήσεις κάτι -να, όπως εγώ αυτήν την παρακάτω ιστορία. Μια ιστορία ..σχετικά με τον ..ύπνο!


Λέει ο άλλος, εγώ, εσύ, όλοι μας:

'Θα πάω στην δουλειά  -  θα βγω βόλτα - θα σερφάρω στο ίντερνετ - θα χαζέψω τηλεόραση - θα συναντηθώ με φίλους - θα πλύνω το αυτοκίνητο -θα βγω για ποτό - θα μαζέψω το σπίτι - θα διαβάσω - θα κάνω αυτό, εκείνο, το άλλο - θα ΚΑΝΩ κάτι..

Και το αντίθετο όλων αυτών :  Θα κοιμηθώ.

Και πότε ήταν η τελευταία φορά που θεώρησες τον ύπνο σημαντικό;


Oι άνθρωποι συνήθως λένε «τώρα θα πάω για ύπνο», σαν να μην σημαίνει τίποτα.

Αλλά στ' αλήθεια είναι μία πολύ παράξενη δραστηριότητα.

«Για τις επόμενες λίγες ώρες, αφού πέσει ο ήλιος, θα χάσω τις αισθήσεις μου, χάνοντας προσωρινά τη δυνατότητα να ορίζω ό,τι γνωρίζω και καταλαβαίνω.

Κι όταν ξαναεπιστρέψει ο ήλιος, θα ξαναεπανέλθω στην κανονική μου ζωή».


Αν δεν γνωρίζατε τι ακριβώς είναι ο ύπνος, και το είχατε δει μόνο σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, θα νομίζατε ότι είναι πολύ παράξενο, και θα λέγατε σε όλους τους φίλους σας για αυτή την ταινία που είδατε.

«.. Είχαν κάτι ανθρώπους, ξέρεις. Και αυτοί περπατούσαν από 'δω κι από 'κει όλη μέρα, εντάξει; Και μετά, μια φορά τη μέρα, συνήθως όταν σκοτείνιαζε, αυτοί ξάπλωναν πάνω σε κάτι ειδικές πλατφόρμες και έχαναν τις αισθήσεις τους! Σταματούσαν να λειτουργούν σχεδόν εντελώς, εκτός από το μυαλό τους, βαθιά, που ζούσαν περιπέτειες και εμπειρίες που ήταν εντελώς αδύνατες στην πραγματική ζωή!

Και καθώς ήταν ξαπλωμένοι εκεί, εντελώς εκτεθειμένοι κι ευάλωτοι προς τους εχθρούς τους, οι μόνες τους κινήσεις ήταν πού και πού να γυρίσουν από τη μια μεριά στην άλλη! Ή αν καμιά από τις «περιπέτειες του μυαλού τους» έμοιαζε υπερβολικά αληθινή, αυτοί ανακάθονταν και φώναζαν και χαίρονταν που είχαν πια τις αισθήσεις τους! Και μετά έπιναν πολύ καφέ.»

 

Οπότε.. την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να κοιμάται, προσποιηθείτε ότι βλέπετε μία ταινία επιστημονικής φαντασίας.

Και ψιθυρίστε «Το πλάσμα ξαναγεννιέται, μόνο του!»


anna_wake_up.jpg


-->

ακροθαλασσιά vs. παράλογοι-διάλογοι-Νο83

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2015 10:27 μμ |


Ένα απόγευμα...χμμ..  Όχι, όχι. Δεν ήταν σαν όλα τ' άλλα..


Σαν 'καλοκαίρι' που είναι για-πολύ-λίγο-ακόμα, συνήθως τα μικρά παίζουν ηλεκτρονικά στο computer το απόγευμα με το που γυρίζουν σπίτι (καθότι όλη τη μέρα στης γιαγιάς, ηλεκτρονικά δεν έχει και παίζουν ωραιότατα μεταξύ τους ή με την γιαγιά και τον παπού παίζουν επιτραπέζια, τάβλι, σκάκι και τέτοια, οπότε τους αφήνω να ..''αφηνιάσουν'' λίγο τα απογευματάκια).

Σήμερα όμως όχι. Γιατί σήμερα είχε αγώνα.

Με το που γυρίζουν λοιπόν, βγάζει ανακοίνωση ο μπαμπάς τους, ετοιμάζουν σποράκια σ' ένα μπωλ, σταφύλια σ' ένα άλλο, ανοίγουν την τηλεόραση και στήνουν κερκίδα οι τρεις τους! Το δυναμώνουν κιόλας, να φχαριστηθούν τον αγώνα! Και παρ'τους κάθε τόσο να πετάγονται από τον καναπέ για το καλάθι που μπήκε! Και δωσ'του να φωνάζουν για το ρεμπάουντ που χάθηκε!

Ένα χάζι, η αλήθεια είναι, τους έκανα...(βλέπεις είναι ακόμα μικρά τα ζουζούνια, και χαριτωμένα! Οταν θα μαντραχαλέψουν και θα ωρύονται έτσι για τα καλάθια, τα γκλολ, κτλ, μάλλον θα μου κακοπέφτει....!)

Με το 'να και με τ' άλλο, ευκαιρία βρήκα να σερφάρω! Μόνη μου! Και να γράψω στο μπλογκ!... σκέφτηκα..  Πού; Με τις αγριοφωνάρες τους, και τα πέρα-δώθε τους σε κάθε τάιμ-αουτ, ούτε να ακούσω τι σκεφτόμουν δεν μπορούσα!

Πόσο θα 'θελα να 'μαι σε ένα σπίτι, σε μια ακροθαλασσιά.. Μόνη μου.. Να 'ναι απογευματάκι, όπως ήταν τώρα.. Με ό,τι καιρό, δεν με νοιάζει. Όταν είσαι σ' ενα τέτοιο σπίτι, σε μια ακροθαλασσιά, όλα σε εμπνέουν!

Ο ουράνιος θόλος μια μαγεία μόνος του, ...με  τα σχήματα στα σύννεφα και τις αποχρώσεις της βροχής που θα σου φέρουν, τις λιγοστές, καρφωτές ηλιαχτίδες που βρίσκουν άνοιγμα και ρίχνονται στην γη.. Και η δύναμη της θάλασσας εκεί δίπλα σου.. είτε ήρεμη, να ακουμπάει γλυκά η αρμύρα του κύματος, είτε ν' αλυχτάει με την μανία του χειμώνα.. 

Κι εσύ εκεί, μόνος σου, απλά, λιτά...  Πόσο θα 'θελα.......


Η πραγματικότητα με φωνάζει πίσω... Ακόμα κι όταν έχει τελειώσει ο αγώνας, αρχίζει το επεισόδιο "Πάμε-για-ύπνο-Παράλογοι-διάλογοι-Νο.#74"....

- "Μαμά, πεινάω!.." 

- "Μάλιστα. Μπορώ να σου βάλω να φας αυτό/εκείνο/το άλλο"

- "Μπαα, άσε, δεν θέλω."

- "Καλά τότε".

   4λεπτά και 12δευτερόλεπτα αργότερα...

- "Μαμά, τελικά θα μου ζεστάνεις να πιω γάλα που είπες;;"


"Παράλογοι-διάλογοι Νο. #76"...

"Μαμά, κρυώνω!..." (και-καλά από το αιρ-κοντίσιον που είναι δυο δωμάτια πιο πέρα)

Τον σκεπάζω με το σεντονάκι.

2λεπτά και 48δευτερόλεπτα αργότερα:

"Μαμά, σκάω!.."


Ok........ Ναι.... Ενα απόγευμα, σαν όλα τ' άλλα........


offering a star -Agwgi.jpg