smaragdoula

καθημερινότητα όλο τρέλα

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009

Είναι μέρες που θέλω να γράψω στο blog μου.

Να σας ευχηθώ για τον "Καλό Μήνα"
  --μπήκε κι ο Νοέμβρης.. κι οσονούπω, και οι στολισμοί και προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα..

Ηθελα να σας μιλούσα για εκείνο το υπέροχο ηλιοβασίλεμα που πέτυχα ένα απόγευμα φεύγοντας απο το γραφείο...
Ενας πορτοκαλί ήλιος που έπεφτε νωχελικά πίσω απο τις βουνοκορφές..
χρωματίζοντας παραμυθένιο ουρανό...
Νόμισα στιγμιαία ότι ήμουν κάπου αλλού.. κάπως αλλιώς.... κάποια άλλη....
τόσο που με ταξίδεψε αυτό το βασίλεμα...

Σκεφτόμουν πόσο ήθελα να γράψω για τις νέες ατάκες του .."μεγάλου" μου...
 ..για τα δειλά βηματάκια του μικρού μου.. (σα ρομποτάκι πάει!)..

Ομως ποτέ δεν βρίσκω τον χρόνο, την ευκαιρία..
Τρεχάματα, δουλειά, κούραση, οικογενειακές υποχρεώσεις...
Ντόκτωρ Τζέκυλ και Μίστερ Χάιντ.... Τα μικρά, απο την μια με τρελλαίνουν
σε βαθμό υστερίας με τις ζημιές, τα μαλώματά τους, και τα μονίμως-σκόρπια παιχνίδια τους
κι αμέσως μετά μου χαρίζουν τρελλή ευτυχία... μ' ένα χαμόγελο, μ' ένα βλέμμα τους, μ' ένα χάδι τους...
τόσο αρκεί...

Τώρα κοιμούνται... η πιο ξέγνοιαστη ώρα μου... Τα βλέφαρα όμως βαραίνουν... κι ας είναι ακόμα νωρίς...
Λειτουργώ με... τις "εφεδρικές μπαταρίες" τώρα....:)

Μια γλυκιά "καληνύχτα" σας αφήνω.. Πάω που με φωνάζει το έτερον ήμισυ, να δούμε μαζί αυτό το ντοκιμαντέρ με το "λασπουρόψαρο" και μερικά άλλα ενδιαφέροντα ψάρια....

Εις το επανα-γραφειν! :)

το ποίημα του .."όχι"

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Η Γιορτή του "ΟΧΙ"

Είμαι μικρούλης τόσο δα
δε γνωρίζω και πολλά
μα τη νίκη του Σαράντα
τη γνωρίζω μια χαρά

Γιατ' οι Ελληνες φαντάροι
με τη λεβεντιά και χάρη
νίκησαν τους Ιταλούς
που 'κάναν τους δυνατούς.

Μπορεί να μην είναι .."Ελύτης", αλλά είναι το πρώτο ποίημα που πήρε
για σχολική γιορτή ο μικρός μου πρίγκηπας!!
Και σαν τους φαντάρους που νίκησαν τη μάχη,
έτσι κι εγώ η μάνα φουσκώνω από περηφάνια....
..(πώς λέμε "μαμά-κουκουβάγια"...)
:) :)

Τώρα έχουν πάει στην παρέλαση.. Βέβαια....
Εγώ στα μετόπεισθεν, καθώς ο πρίγκηπας Β' κοιμάται τον .."δεκατιανό" του ύπνο.......

..Να πω την αλήθεια μου.. δεν μου πολυ-αρέσει αυτή η γιορτή...
Καλή η αργία.. και ακόμα σημαντικότερη η θύμηση και η τιμή
προς όλους εκείνους που έβαλαν πάνω απ'την ζωή τους,
αυτό το κάτι ανώτερο... την πατρίδα... τα εδάφη αυτά...τα όρια που μας χώριζαν..
Εβαλαν το κουράγιο τους, την πίστη τους και τον ιδεαλισμό τους πάνω απ' τον εγωισμό τους και την καλοζωία τους
ώστε τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους να είναι ελεύθερα στην χώρα που τους ανήκει..
Αλλά ξέρω και το τι ακολούθησε... και το συνδυάζω αρνητικά...
Αλλά μάλλον το 'χουν αυτό όλες οι εθνικές γιορτές κι άλλων χωρών.....
Το σημαντικό είναι να αναπτύξουμε στο παιδί το εθνικό φρόνημα, εθνική συνείδηση,
εθνική ταυτότητα, κι άλλα τέτοια εθνικά...
Αλλά... είναι; (σημαντικό);..... Ή μήπως δημιουργείς μελλοντικούς "ρατσιστές" και
"φανατικούς" που κρύβονται πίσω από τέτοιες αφορμές και δικαιολογούν το μίσος τους,
την αδιαφορία τους και τον απανθρωπισμό τους προς ό,τι διαφορετικό;

Ξέρω.... κάπου στην μέση είναι το σωστό.... Ναι, αυτό είναι......
Χείμαρρος μου έρχονται οι λέξεις και οι αντίλογοι....
Αλλά ας σταματήσω εδώ. Αλλωστε απ' αλλού ξεκίνησα κι αλλού ήρθα..

Ας φουσκώσω λίγο ακόμα από περηφάνεια για το ποίημα του γιου στο προνήπιό του...
Και ας τιμήσω, μέρα που 'ναι, τις μνήμες εκείνων που χάθηκαν για μένα, για σένα,
για σένα, για κείνον, για όλους ΕΜΑΣ....

λίγη τρέλα ακόμα...

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Κοιμήθηκαν και για σήμερα.
Μετά απο μία κουραστική μέρα στην δουλειά,
μετά κατευθείαν ψώνια στο σούπερμάρκετ (μαζί με τα μικρά), και κουβάλημα
όλων αυτών των σακουλών συγχρόνως μαζί με τα δύο μικρά,
μπήκαμε αισίως στο σπίτι στις οχτώμιση το βράδυ -απο το πρωί..
Κι όσο εγώ τακτοποιούσα τα ψώνια, τα μικρά έβαλαν τα δυνατά τους να σκορπίσουν
όσα περισσότερα τσιμπλο-παίχνιδα μπορούσαν στο πάτωμα..
Και με το "τσιμπλοπαίχνιδα" εννοώ: τα κομματάκια του μεγάλου παζλ,
τα "εργαλεία" απο τις εργαλειοθήκες (του "γιατρού" και του "μάστορα", ντε!),
τα μικρά αυτοκινητάκια και τις λεπτές-πολλές γραμμές του αυτοκινητόδρομου,
τα ανθρωπάκια και όοοολα τα ζωάκια απο τη Φάρμα και δεν θυμάμαι κι εγώ τι άλλο..!!
Κι όταν τα 'δα, μου σηκώθηκαν όρθια τα μαλλιά, αλλά είπα να μην συγχυστώ-μικρά παιδάκια είναι/μωρό το ένα-τι μου φταίνε..
Σημειωση : κι ο σύζυγος λείπει αυτές τις μέρες.
Οπότε τους ζήτησα να μαζέψουν κάποια απο αυτά τουλάχιστον 
--ο μπεμπάκος ακόμα κοιτάει τ' άστρα, ο μεγάλος όμως κάτι έκανε.
Κι όσο τον "βοηθάω" να τα μαζέψουμε "γρήγορα-γρήγορα", ακούω σαν κάτι να έπεσε.
Γυρίζω, κοιτάζω, ο μπεμπάκος έχει σηκωθεί όρθιος, έχει τεντώσει τα χεράκια του
να "δει"-ψηλαφίσει τι έχει πάνω το τραπέζι, και καταφέρνει να αναποδογυρίσει
την φρεσκο-αγορασμένη συσκευασμένη φέτα που είχα στο τραπέζι για να βάλω στο ψυγείο.
Μονο που η συσκευασία απο το πέσιμο άνοιξε, και χύθηκαν κάτω, ΠΑΝΤΟΥ όλα τα ζουμιά της άλμης.........
   .........

^&*#$%!{$%$&*(%*
    ..............................

Μέχρι να τα βάλω τελικά για ύπνο, έγιναν κι άλλα σκηνικά σαν εκείνα που βλέπεις στα κινούμενα σχέδια...
Εφτασε η ώρα 10μισή και δεν είχα πια το κουράγιο να σιδερώσω και να μαζέψω
κάτι ρούχα που ήθελα, ούτε να συμμαζέψω το μέσα δωμάτιο που είχα προγραμματίσει για σήμερα..
Όπως κι εχθές. Και προχθές.. Κι όλες τις μέρες....
Τουλάχιστον σήμερα, πριν πέσω ξερή, βρήκα λίγο χρόνο να κάτσω στο πισι, να σας πω τον πόνο μου...
κι ένα "γεια"....

Γεια, λοιπόν......

να τρέξουμε να ψηφίσουμε.. Μη χάσουμε..

Παρασκευή, 2 Οκτωβρίου 2009

Απρόθυμα καλωσορίζω τον νέο μήνα

Δεν βιάζομαι να περάσει ο χρόνος. Όχι. Θέλω να μείνω στο τώρα, στο σήμερα.

Όχι επειδή αυτό είναι τόσο σημαντικό.

Απλά είναι ο μόνος τρόπος να αποφύγω το "αύριο"..

Τους βλέπω, τους ακούω παντού.. Διαφημίσεις, φυλλάδια, εκπομπές, συνεντεύξεις, ...!!! Φτάνει! ΦΤΑΝΕΙ!!

Και δεν με πείθουν. Κανείς τους.

Ακόμα χειρότερα.

Οσο τους βλέπω να δίνουν λόγους με εκείνο με μειδίαμα

της «επιτυχίας-μετά-κόπων-και-βασάνων», τόσο χαλιέμαι.

Τοσο πιο δύσκολο κι απαισιόδοξο βλέπω το μέλλον που θα μου φέρουν.

Γιατί δεν πιστεύω ούτε τα έργα πνοής που θα διορθώσουν τα λάθη.

Ουτε τα μέτρα μακροπρόθεσμων βελτιώσεων που υπόσχονται εμπιστεύομαι.

Γενικώς, μου έχουν ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ότι το μόνο που θα φροντίσουν, είναι να παχύνουν (κι άλλο!!) οι τσέπες οι δικές τους και των δικών τους, από τις δεσμίδες των ευρώ που με στερήσεις, εξαντλήσεις και υποχωρήσεις θα τους έχω δώσει εγώ...

Δεν ονειρεύομαι παραμυθένιο κόσμο -αν και μου τον χρωστάνε.

Σε αυτά που διατείνονται ότι θα εκπληρώσουν, θα ήθελα να πιστεύω.

Αλλά ούτε αυτό.

Μου το πήρανε τόσες τετραετίες που χαράμισαν όλοι τους, δίνοντας υποσχέσεις μεν, καταρρακώνοντας μια χώρα σε τόσα επίπεδα, δε.

Δεν θέλω να τους δώσω την ευκαιρία να εκλεγούν. Δεν το αξίζουν.

Όχι. Δεν πιστεύω κανέναν τους.

Θέλω να παγώσει το τώρα.

Δεν μπορεί, ε;....

χρόνια πολλά μικρό μου!!!!

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

ένα Χαμόγελο διαφορετικό από τα άλλα..

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Μια μουσική που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή..

που σε μαγεύει, σε ταξιδεύει....

Μια μουσική τόσο πλούσια σε αισθήσεις, σε μνήμες, σε όνειρα...

  που κάνει τις λέξεις να φαίνονται τόσο μικρές.. τόσο άχρωμες....

Μουσική αντιθέσεων... σαν το ανιγματικό χαμόγελο της Τζοκόντα...

Δεν είναι απλώς ένα βίντεο..

Είναι μία αδυναμία μου αυτή η μελωδία που με συντροφεύει κάποιες στιγμές απαλύνοντας λίγο από το βάρος και την κούραση της μέρας..

 αθάνατε, Μάνο Χατζηδάκη....

   ...την ευγνωμοσύνη μας... για την πολύτιμη κληρονομιά.....

για να δούμε φέτος...!;....

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Και ναι, ήρθε η Πρώτη μέρα στο Προνήπιο!

Μετά τον αγιασμό της Παρασκευής,  --όπου πολύ συγκινήθηκα η μάνα! να βλέπω το βλαστάρι μου στον πρώτο αγιασμό της ζωής του!!......

ήρθε λοιπόν η πολυαναμενόμενη πρώτη μέεερα........

Είδομεν!!...

Η αντίστοιχη περσινή εμπειρία μόνο στενοχώριες και κλάματα μου άφησε να θυμάμαι...

Ελπίζω φέτος να είναι καλύτερα... Γιατί είναι ένα χρόνο μεγαλύτερος.. Γιατί ήδη πέρασε μία χρονιά πηγαίνοντας .."σχολείο"... Γιατί μπήκαμε μαζι στην "τάξη" του την ημέρα του αγιασμού.. οπότε απέκτησε ασυναίσθητα μία πρώτη οικειότητα κι εμπιστοσύνη στον ξένο αυτό χώρο.....

Ελπίζω όλα αυτά τα "γιατί" να έχουν σημασία το πρωί...

Είδομεν.....

σταγόνες...

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

βραδάκι...

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

παιχνίδι...!...

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2009