smaragdoula

Αργά το βράδυ..

Κάθομαι στο μπαλκόνι να χαζέψω λίγο ουρανό, να μετρήσω λίγα αστέρια,

να κοιτάξω ψηλά στο βαθύ άπειρο...

Μάταια.. Τα κτίρια, τα φώτα, οι τέντες.. πνίγουν τον όποιο ουρανό..

Ανακάθομαι στην ξύλινη πολυθρόνα να απολαύσω έστω λίγο την μοναξιά μου.. τώρα που κοιμήθηκαν οι υπόλοιποι..

Ψύχρα πια το βραδάκι.. Ρίχνω το σάλι καλύτερα πάνω μου και κουλουριάζομαι εκεί..

Πόσο δύσκολο τελικά είναι να αδειάσεις το νου σου από τις έννοιες...

Πόσο εύκολο φαινόταν στις διακοπές... Να τελικά γιατί τις λένε «διακοπές»...

Τον χειμώνα τον κοιτάζω ακόμα λίγο μουτρωμένη..

Σαν παιδάκι που δεν του παίρνουν άλλο παγωτό.. χόρτασε, μα λαχταράει την γλύκα του..

 

Πλησιάζουν και τα γενέθλια του μικρού...

Πότε πέρασε σχεδόν ένας χρόνος... Πόσο δύσκολα ήταν πέρυσι τέτοια εποχή...

Και κοίτα το τώρα...

Το κοιτάζω καθώς κοιμάται..κι αφήνω προσευχές κοντά του...

 

Γυρίζω ξανά στο μπαλκόνι..

Κλείνω τα μάτια κι αφήνομαι στην γλυκιά βραδιά... έστω για αυτό το λίγο...

 

γεια σας, φίλοι μου...