smaragdoula

λίγη τρέλα ακόμα...

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2009

Κοιμήθηκαν και για σήμερα.
Μετά απο μία κουραστική μέρα στην δουλειά,
μετά κατευθείαν ψώνια στο σούπερμάρκετ (μαζί με τα μικρά), και κουβάλημα
όλων αυτών των σακουλών συγχρόνως μαζί με τα δύο μικρά,
μπήκαμε αισίως στο σπίτι στις οχτώμιση το βράδυ -απο το πρωί..
Κι όσο εγώ τακτοποιούσα τα ψώνια, τα μικρά έβαλαν τα δυνατά τους να σκορπίσουν
όσα περισσότερα τσιμπλο-παίχνιδα μπορούσαν στο πάτωμα..
Και με το "τσιμπλοπαίχνιδα" εννοώ: τα κομματάκια του μεγάλου παζλ,
τα "εργαλεία" απο τις εργαλειοθήκες (του "γιατρού" και του "μάστορα", ντε!),
τα μικρά αυτοκινητάκια και τις λεπτές-πολλές γραμμές του αυτοκινητόδρομου,
τα ανθρωπάκια και όοοολα τα ζωάκια απο τη Φάρμα και δεν θυμάμαι κι εγώ τι άλλο..!!
Κι όταν τα 'δα, μου σηκώθηκαν όρθια τα μαλλιά, αλλά είπα να μην συγχυστώ-μικρά παιδάκια είναι/μωρό το ένα-τι μου φταίνε..
Σημειωση : κι ο σύζυγος λείπει αυτές τις μέρες.
Οπότε τους ζήτησα να μαζέψουν κάποια απο αυτά τουλάχιστον 
--ο μπεμπάκος ακόμα κοιτάει τ' άστρα, ο μεγάλος όμως κάτι έκανε.
Κι όσο τον "βοηθάω" να τα μαζέψουμε "γρήγορα-γρήγορα", ακούω σαν κάτι να έπεσε.
Γυρίζω, κοιτάζω, ο μπεμπάκος έχει σηκωθεί όρθιος, έχει τεντώσει τα χεράκια του
να "δει"-ψηλαφίσει τι έχει πάνω το τραπέζι, και καταφέρνει να αναποδογυρίσει
την φρεσκο-αγορασμένη συσκευασμένη φέτα που είχα στο τραπέζι για να βάλω στο ψυγείο.
Μονο που η συσκευασία απο το πέσιμο άνοιξε, και χύθηκαν κάτω, ΠΑΝΤΟΥ όλα τα ζουμιά της άλμης.........
   .........

^&*#$%!{$%$&*(%*
    ..............................

Μέχρι να τα βάλω τελικά για ύπνο, έγιναν κι άλλα σκηνικά σαν εκείνα που βλέπεις στα κινούμενα σχέδια...
Εφτασε η ώρα 10μισή και δεν είχα πια το κουράγιο να σιδερώσω και να μαζέψω
κάτι ρούχα που ήθελα, ούτε να συμμαζέψω το μέσα δωμάτιο που είχα προγραμματίσει για σήμερα..
Όπως κι εχθές. Και προχθές.. Κι όλες τις μέρες....
Τουλάχιστον σήμερα, πριν πέσω ξερή, βρήκα λίγο χρόνο να κάτσω στο πισι, να σας πω τον πόνο μου...
κι ένα "γεια"....

Γεια, λοιπόν......