smaragdoula

το ποίημα του .."όχι"

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Η Γιορτή του "ΟΧΙ"

Είμαι μικρούλης τόσο δα
δε γνωρίζω και πολλά
μα τη νίκη του Σαράντα
τη γνωρίζω μια χαρά

Γιατ' οι Ελληνες φαντάροι
με τη λεβεντιά και χάρη
νίκησαν τους Ιταλούς
που 'κάναν τους δυνατούς.

Μπορεί να μην είναι .."Ελύτης", αλλά είναι το πρώτο ποίημα που πήρε
για σχολική γιορτή ο μικρός μου πρίγκηπας!!
Και σαν τους φαντάρους που νίκησαν τη μάχη,
έτσι κι εγώ η μάνα φουσκώνω από περηφάνια....
..(πώς λέμε "μαμά-κουκουβάγια"...)
:) :)

Τώρα έχουν πάει στην παρέλαση.. Βέβαια....
Εγώ στα μετόπεισθεν, καθώς ο πρίγκηπας Β' κοιμάται τον .."δεκατιανό" του ύπνο.......

..Να πω την αλήθεια μου.. δεν μου πολυ-αρέσει αυτή η γιορτή...
Καλή η αργία.. και ακόμα σημαντικότερη η θύμηση και η τιμή
προς όλους εκείνους που έβαλαν πάνω απ'την ζωή τους,
αυτό το κάτι ανώτερο... την πατρίδα... τα εδάφη αυτά...τα όρια που μας χώριζαν..
Εβαλαν το κουράγιο τους, την πίστη τους και τον ιδεαλισμό τους πάνω απ' τον εγωισμό τους και την καλοζωία τους
ώστε τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους να είναι ελεύθερα στην χώρα που τους ανήκει..
Αλλά ξέρω και το τι ακολούθησε... και το συνδυάζω αρνητικά...
Αλλά μάλλον το 'χουν αυτό όλες οι εθνικές γιορτές κι άλλων χωρών.....
Το σημαντικό είναι να αναπτύξουμε στο παιδί το εθνικό φρόνημα, εθνική συνείδηση,
εθνική ταυτότητα, κι άλλα τέτοια εθνικά...
Αλλά... είναι; (σημαντικό);..... Ή μήπως δημιουργείς μελλοντικούς "ρατσιστές" και
"φανατικούς" που κρύβονται πίσω από τέτοιες αφορμές και δικαιολογούν το μίσος τους,
την αδιαφορία τους και τον απανθρωπισμό τους προς ό,τι διαφορετικό;

Ξέρω.... κάπου στην μέση είναι το σωστό.... Ναι, αυτό είναι......
Χείμαρρος μου έρχονται οι λέξεις και οι αντίλογοι....
Αλλά ας σταματήσω εδώ. Αλλωστε απ' αλλού ξεκίνησα κι αλλού ήρθα..

Ας φουσκώσω λίγο ακόμα από περηφάνεια για το ποίημα του γιου στο προνήπιό του...
Και ας τιμήσω, μέρα που 'ναι, τις μνήμες εκείνων που χάθηκαν για μένα, για σένα,
για σένα, για κείνον, για όλους ΕΜΑΣ....