smaragdoula

θα 'θελα!

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2009

Σάββατο πρωί.
Βροχερός καιρός έξω και κρύο, μέρα για σπίτι.
Μετά απο ένα ευχάριστο ξύπνημα και χουχούλιασμα στο κρεβάτι με τα μικρά,
ευωδιαστός καφές μοσχοβόλησε σε όλο το σπίτι
και χριστουγεννιάτικες μελωδίες χρωμάτισαν με γιορτινή ατμόσφαιρα την διάθεσή μας.
Στήσαμε το δέντρο, στολίζοντας όλοι μαζί, ενώ εγώ κι ο σύζυξ φουσκώναμε
απο ευτυχία για τις όμορφες στιγμές που ζούμε με τα μικρά μας!
Κι όταν όλα τελείωσαν, γαλήνη σκορπίστηκε στα βλέμματά μας, καθώς χαζεύαμε τα λαμπιόνια να αναβοσβήνουν...
Αμ πως!
Νομίζεις!
Αυτό ήταν το Σάββατο, όπως το φανταζόμουν και το ονειρευόμουν.
Αλλά.... καμία σχέση!

Ευχάριστο ξύπνημα, δεν θα το πω, γιατί πολύ απλά, για να ξυπνήσεις, πρέπει να έχεις κοιμηθεί.
Κι εμείς, δεν κοιμηθήκαμε.
Πηγαινοφέρναμε το ένα μικρό μετά το άλλο στο κρεβάτι μας, εναλλάξ ή και τα δύο μαζί,
να τα χουχουλιάσουμε, να τα ηρεμήσουμε, να τα -τέλος παντων-
βοηθήσουμε να κοιμηθούν γιατι και τα δύο είχαν τα μαύρα χάλια τους..
Ο μικρός-μικρός να βήχει μην-πω-πώς  και να γκρινιάζει στον ύπνο του,
ενώ ο ..μεγάλος-μικρός να έχει πυρετό, και να παραπονιέται
ότι τον πονάει πολύ το αυτάκι του..
Και να σου οι περατζάδες απο το ένα κρεβάτι στο άλλο...
Καθε τόσο κοιτάζαμε το ρολόι με τον σύζυγο μπας και πάει να ξημερώσει,
να σηκωθούμε και να αντιμετωπίσουμε αλλιώς την κατάσταση (με έξτρα δόσεις καφεϊνης),
αλλά τη μια ήταν 1:40 η ώρα, την άλλη ήταν 3:20, την παράλλη ήταν 4:50', πιο μετά 6παρά...
Εεεε, κάπου εκεί, πλέον, σηκωθήκαμε..
Μετά λοιπόν απο μία νταμιτζάνα καφέ ο καθένας είπαμε μαζί με το
ντάντεμα των άρρωστων μικρών, να στολίσουμε κι αυτό το δέντρο
που έχουμε πλέον τόσες μέρες τα στολίδια αραδιασμένα στην είσοδο..
Να μαζευτούν οι κούτες, έστω.
Κι έτσι, κάτι μεταξύ σιροπιών, χαρτομάντηλων, επείγουσες επισκέψεις στο μπάνιο
για "εξαγωγές" του ..μεγάλου, ειδικές εισπνοές με το ζόρι του μπεμπουλάκου,
και θερμόμετρα, βάζαμε και καμιά μπάλα στο δέντρο, άντε και κάνα φωτάκι.
Ακόμα και η μουσική των χριστουγεννιάτικων που είχαμε,
μπας κι ανεβάσει λίγο την διάθεση, μας ακουγόταν στ' αυτιά σαν να γρατζουνάνε κιθάρα....
Κάπου αργά το μεσημέρι που τα μικρά έπεσαν ξερά (ο μεγάλος βέβαια ζαβλακωμένος είναι όλη μέρα..)
καταφέραμε να τελειώσουμε και να σκουπίσουμε όλη αυτή την ασημόσκονη απο τα στολίδια,
που είχαμε απλώσει σ'ολο το σπίτι πάνω-κάτω όλη μέρα..

Δεν πειράζει... Περαστικά είναι αυτά.. Λίγη ταλαιπωρία τώρα,
και σε λίγες μέρες περδίκια θα είναι και τα δύο, να τρέχουν πάνω-κάτω και να καβαλάνε τοίχους.
Τουλάχιστον στολίσαμε και το δεντράκι, και τώρα έστω κι άρρωστοι καθόμαστε και το θαυμάζουμε...:)
Και η μυρωδιά του απογευματινού καφέ έχει μοσχοβολήσει σε όλο το σπίτι....
Κι έξω ακόμα βρέχει πολύ...

Καλό ξημέρωμα να έχουμε όλοι..