Σαν αναλώσιμο πιόνι παρακολουθώ τις εξελίξεις μιας καθημερινότητας σε πρωτοσέλιδα..
Με απογοητεύουν οικτρά όλες αυτές οι νέες νομοθεσίες που μου επιβάλλουν
για την σωτηρία/ανάκαμψη της οικονομίας, μιας Πολιτείας που είχε, και καταχράστηκε!
Και καλεί εμένα να πληρώσω τα σπασμένα!
Σύνταξη στα 60-φεύγα, λέει, και για τις γυναίκες...
Και μόλις προχθές έμαθα/συνειδητοποίησα ότι οι μήνες που δεν δούλεψα λόγω
άδειας εγκυμοσύνης-λοχείας, ΔΕΝ μετράνε στα ένσημα!
Δηλαδή, μέχρι την σύνταξη είναι: ό,τι λέει το κοντέρ της ταυτότητας, συν τους 4 μήνες άδεια που πήρα για κάθε παιδί!
Ρε άχρηστοι!! Μου νομοθετήσατε να κάτσω μόνο τόσο λίγο,
αντί να μεγαλώσω λίγο παραπάνω το μωρό μου!
ΔΕΝ το μετράτε και στα ένσημα;;;;;!!!
Ανεύθυνοι πολιτικάντηδες της δεκάρας...
Τις δικές σας συντάξεις μετά απο κάνα-δυο τετραετίες βουλευτιλίκι, όλοι απαρτία,
ξέρετε να τις ρυθμίζετε κατά-πώς-σας-βολεύει στα μουλωχτά.....

Κι έπειτα ήταν κι εκείνο το θέμα με τους αγρότες...
Και η ατάκα που άκουσα που σπάει κόκκαλα.... Ή μάλλον κάνει τα κόκκαλα κάποιων, να τρίζουν...
Γενικά, τον έχουμε καταλάβει τον πόνο τους και την αφραγκιά τους...
Και θεωρούν ότι ο τρόπος που μάχονται για το δίκιο τους είναι ο καλύτερος..
ΟΚ. -ο αγώνας, είναι αγώνας.. Βλέπω εσάς, και χαίρομαι κρυφά που κάποιος βγαίνει να φωνάξει το δίκιο του --κι ας είναι κάποιος που δεν ξέρω, για κάτι που δεν με αφορά..

Αλλά, βλέπεις, το κάνουν σε περίοδο που δεν δουλεύουν. Δεν τους στοιχίζει τίποτα αυτό.
Ενώ με αυτό, πλήττονται επιχειρήσεις που είναι σχεδόν τόσο μικρές όσο εκείνοι..
Κάπου εκεί και ο δικός μου κλάδος... Τα μπλόκα προκάλεσαν μεγάλες καθυστερήσεις/ζημιές/προβλήματα..
Και εξαιτίας αυτών, πετάγεται προχθές στο γραφείο η ατάκα "Μα γιατί δεν στέλνουν τα ματ, να τελειώνουμε;;"
Κι έμεινα κάγκελο!!!
Τι είπε ο άνθρωπος;;;!! Από πού να το μαζέψεις, και πού να πρωτο-αφηνιάσεις;;;
Αλλά έτσι είναι. Εκ του ασφαλούς, εύκολα τις πετάς τέτοιες κουβέντες.
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΦΙΛΕ! Τα "ματ", μια φορά μπήκαν κάπου, και έριξαν την κυβέρνηση!
Αλοίμονο να τρέχανε τα ματ να "μακελειάζουν",  όποτε ξεβολεύονται κάποιοι!
Αλλά τι να του πεις;.... Ενα "ματ" του χρειάζεται για να καταλάβει....
Ξανασυγχύστηκα που τα θυμήθηκα.....

Και κάπου εδώ "κολλάει" και το τραγούδι της Αλεξίου "Μεγαλώσαμε"........

Και να σκεφτείς ότι για τον Βαλεντίνο ήθελα να πω....
Βέβαιαααα.... μέρα που 'ναι σήμερα.... Του  Αγίου Βαλεντίνου...
Παντού κόκκινα τριαντάφυλλα, σοκολατένιες καρδιές, χαζοχαρούμενα αρκουδάκια
και άλλα τέτοια με καρδούλες να αιωρούνται, δίπλα σε ερωτευμένα βέλη ...λόγω της ημέρας....
Πέρασαν αυτά για μας... στην σφαίρα των ρομαντικών, ροζ-κόκκινων αναμνήσεων....
Θυμάμαι το τεράστιο αρκούδι που κουβαλούσα για το πρώτο μου αγιο-βαλεντίνικο ραντεβού, μια μέρα που έβρεχε πολύ... Μούσκεμα το έφτασα ως εκεί..
Θυμάμαι άλλη χρονιά, τα άπειρα τριαντάφυλλα που είχε σκορπίσει στο πάτωμα ο φίλος μου, για να με υποδεχθεί στην αγκαλιά του.. Είχε ετοιμάσει και δείπνο με σαμπάνια-μπρι-σολωμό-και άλλα.. Ο,τι επέβαλλε ένα ραντεβού-αλά-Δυναστεία... Ηταν η πρώτη φορά που τα δοκίμασα, να πω την αλήθεια....
Τον τύπο αυτόν, λίγο μετά τον χώρισα... Μετά τα ξαναβρήκαμε, και αρκετά χρόνια μετά τον παντρεύτηκα....:)

Και πόσες άλλες αναμνήσεις......
Τώρα,.. πάνε αυτά...
Τώρα, το τριαντάφυλλο το φέρνουν τα μικρά, παρέλαση με τον μπαμπά τους...
Το ρομαντικό δείπνο δίνει τη θέση του σε εκδρομική εξόρμηση..
Και τα λόγια αγάπης, δεν είναι πια, μόνο, λόγια έρωτα...
Αλλά ΑΓΑΠΗΣ..  Στοργικής, παιδικής, μητρικής, αδελφικής, πατρικής..

Αλλωστε... για αυτές τις στιγμές τώρα... τα βέλη του Βαλεντίνου φταίνε...:)   Εε;.. ;) :)

Θέλω να τρέξω, να ξεφύγω, να κρυφτώ, να ελευθερωθώ, να αναπνεύσω!
μέσα σε ψηλά δάση, σ' ολόγιομες πεδιάδες, σε απάτητες βουνοκορφές,
σε λαμπιρίζουσες λίμνες, σ' ατέλειωτες θάλασσες, σε πέτρινα μονοπάτια,
στους ήχους μιας φύσης αέναης, ελεύθερης....

Να σκεφτώ, να ονειρευτώ, να γνωρίσω, να επαναπροσδιορίσω ..
..εμένα, τον κόσμο, τα θέλω, τα μπορώ, αυτό που είναι τώρα κι αυτό που θα'ρθει έπειτα.

Θέλω να τρέξω, να φύγω, να κρυφτώ, να ελευθερωθώ...

Απόγευμα στο σπίτι, σαν εκείνα που κάθε φορά αποζητώ...
Χωρίς έννοιες για δουλειές, με τα μικρά στο παιδικό δωμάτιο, να κουτρουβαλάμε, να γελάμε και να παίζουμε..

Και κάπου εκεί, αποφασίζει ο ..μεγάλος να μου πει τα νέα της ημέρας απο το ..σχολείο του (προνήπιο..)
- Μαμάααα, [ψιθυριστά] ..η Μαριλένα...
- ....ναιαιαιαι;...
- Την Μαριλένα, [ψιθυριστα]  την αγαπώ....
(καμπάνες ηχούν στ' αυτιά μου...)
- Αλήθεια; Και είναι καλό κορίτσι;
- Ναι.
- Είναι όμορφη;
- Μερικές φορές ναι, μερικές φορές όχι.
(απο μέσα μου έχω λυθεί στα γέλια)
- Και της το είπες;
- Ναι.
- Κι εκείνη, τι είπε;
- Κι εκείνη, μου είπε με αγαπάει..
- Αααα... μάλιστα. Και παίζετε μαζί στην τάξη;
- Οοοοχι. Στη τάξη παίζω με τον Ευθύμη!
- Ααα... Και με την Μαριλένα που την αγαπάς, δεν παίζεις μαζί της;
- Οοοοχι... παίζω. Εξω, στην αυλή. Στο σπιτάκι που έχει. 
         Οχι το αληθινό! Το π-σέφτικο. Έχει και φωτιά! Μαζέψαμε ξύλα κι ανάψαμε φωτιά!
- Ααα. Εσύ τα μάζεψες;
- Οοοοχι. Μαζί! Οχι αληθινή φωτιά.. Π-σέφτικη!
- Μάλιστα.... Και το είπατε μετά στην δασκάλα, τι ωραία που παίξατε;
- Οοοοχι.. [και ψιθυριστά:] Είναι μυστικό!

......

Κι έτσι, έμεινα να χαζεύω έναν άνθρωπο να δημιουργείται, να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μου...
Να αγναντεύω τα όνειρά του.. και να γελώ με τις γλυκές, τις μοναδικές, στιγμές του...
Σκέψεις χρωματιστές.. σαν παιδική ζωγραφιά... όπου όλα -δέντρα, αυτοκίνητα,
καπέλα, ακόμα και το χιόνι- είναι πολύχρωμα σαν ουράνιο τόξο.... 
πράσινο, μωβ, κόκκινο, μπλε, πορτοκαλί, ροζ, κίτρινο.....

Ήρθε το 2010!

Και κοιτώντας αποστασιοποιημένη αυτή την χρονολογία, μου φαίνεται τόσο απίστευτη,
όσο αν μου έλεγε κάποιος ότι μέχρι τον Φλεβάρη θα κυκλοφορούμε και
με εναέρια αυτοκίνητα -κανονικά, με κίνηση, μποτιλιάρισμα στους εναέριους "διαδρόμους",
κτλ.-- όπως στα έργα επιστημονικής φαντασίας.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά και φέτος το πήρα "βαρέως" το ξεκίνημα της νέας χρονιάς... όπως και πέρυσι..
Και μου κακοφαίνεται αυτή η οπτική γωνία...
Θέλω να πιστεύω ότι δεν οφείλεται στο ότι "μεγαλώνουμε".. αλλά ότι είναι κάτι τυχαίο..
Αλλωστε, η αίσθηση επαγγελματικού αδιέξοδου φέρνει μια αρνητικότητα, γενικότερα..
Ναι, αυτό είναι!
Η νέα χρονιά ξεκίνησε, αλλά σε αυτόν τον τομέα, φως δεν βλέπω..
Και πέφτω στην αυτονόητη "λούμπα":
Να ρίξω μαύρη πέτρα πίσω μου, κι ό,τι γίνει;; --άλλωστε, στην χειρότερη περίπτωση,
δε θα με χάλαγε  λίγος καιρός "χαρωπής νοικοκυρούλας" να είμαι συνέχεια με τα μικρά μου,
όσο κι αν μου σπάνε τα νεύρα μερικές φορές  --τις περισσότερες δηλαδή :):).....
Ή μήπως, να λέω "πάλι καλά, που έχω αυτή την δουλίτσα, όσο μίζερα κι αν μου φαίνεται,
όσο απαίσια κι αν νιώθω που πρέπει να πάω "εκεί"..Γιατί, βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω..
Και ακούγεται ότι η ανεργία φέτος θα εκτιναχθεί στα ύψη....
Δεν είναι ότι δεν θέλω να δουλεύω.. Είναι ότι δεν θέλω να δουλεύω "ΕΤΣΙ"..
Αλλά μάλλον αυτό το "έτσι" υπάρχει παντού...
Να κάνω υπομονή...μάλλον δεν είναι η καλύτερη εποχή να κάνω τέτοιες επιλογές...
Αλλά και πάλι.. Η υπομονή δεν μου βγήκε και τόσο σε καλό σε αντίστοιχες περιπτώσεις
στο παρελθόν...
Μάλλον η μεγάλη "χαμένη" θα έλεγα ότι ήμουν...
Τέλος πάντων....
Ας του δώσω λίγο χρόνο ακόμα... να το σκεφτώ πιο ψύχραιμα.... Απλά είμαι πιεσμένη....

Και αυτό που ξεκίνησε σαν ευχετήρια εγγραφή για το νέο έτος,
κατέληξε σαν διάλογος διπλής προσωπικότητας  to be, or not to be?...
Επανέρχομαι λοιπόν!
ΥΓΕΙΑ, ΓΑΛΗΝΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ-εσωτερική, εύχομαι για το νέο έτος 2010
Χαρές και γέλια, γιατί αυτά θα έχουμε να μας συνοδεύουν στις δύσκολες στιγμές.
Πρόοδο, Ευημερία κι Επιτυχία για όλους..
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ..!!!

Σε μια βουνοκορφή, εκεί που τα έλατα υψώνονται αγέρωχα,
αν σωπάσεις, θα ακούσεις την φύση να μιλά στην ψυχή σου..
Εκεί, όπου ο άνεμος ακούγεται καθώς περνά ανάμεσα απ' τις χαράδρες και τις βουνοπλαγιές,
και σφυρίζει στα φυλλώματα των δέντρων..
Εκεί, όπου βλέπεις τα πουλιά απτόητα, αμέτρητα, πανέμορφα,
σαν να έχουν βγει απο παιδικά παραμύθια, και σου τραγουδούν..
Εκεί τα σύννεφα κατεβαίνουν χαμηλά σε σένα
και σου φέρνουν χρώματα κι ιστορίες απο άλλους τόπους
Και ο ορίζοντας, τον βλέπεις, είναι τόσο μακριά... εκεί στην άκρη του ουράνιου θόλου
πέρα απο θάλασσες και στεριές..
Κι ολόγυρά σου απλώνεται μόνο φύση,
βουνά, έλατα, πέτρα, χώμα..

Και κάθε τόσο, στην αγκαλιά κάθε πλαγιάς, ένα τοσοδούλι χωριουδάκι,
με πινελιές από λευκό και κεραμιδί..
γραφικό, ήσυχο κι αμέριμνο
σου φέρνει θύμισες από άλλες μυρωδιές, κι εικόνες από άλλες εποχές...
Στην βουή του αγέρα, ένα τιτίβισμα.. ένα κελάηδησμα
σαν βάλσαμο στους αγωνιώδης ρυθμούς της μεγαλούπολης..

Ο ουρανός χαμήλωσε.. η θέα θόλωσε... και μερικές ψιχάλες πέφτουν γλυκά στην ξύλινη στέγη..
Και η μυρωδιά της βροχερής φύσης γλαρώνει στην ψυχή...
Κι ας έχει κρύο πολύ...
Ολες οι αισθήσεις αγκαλιάζουν αυτή τη στιγμή...

Χριστουγεννιάτικη η καλημέρα μου σήμερα

Γεννήθηκε ο Χριστός.. φέρνοντας μαζί του (ξανά) το Φως, την Ελπίδα, την Ταπεινότητα..
Ας τα θυμηθούμε όλοι αυτά, κάπου εκεί, ανάμεσα στα φαγοπότια και τις ανταλλαγές δώρων,
κι ας εννοούμε απο την καρδιά μας τις ευχές που δίνουμε τσουγκρίζοντας τα ποτήρια μας..
Να πατήσουμε "pause" στο ξέφρενο γλέντι των ημερών, για να δούμε βαθύτερα, αυτό που έχουμε ξεχάσει..
Ηρθε Εκείνος, να μας θυμίσει την δύναμη της Πίστης μας, την Προσευχή, τον δρόμο μας για έναν καλύτερο ψυχικό και πνευματικό κόσμο..
Ήρθε να μας δείξει το Φως Του όταν χανόμαστε στα σκοτάδια της θλίψης μας,
και την Ελπίδα όταν βυθιζόμαστε στις δυσκολίες μας.

Τα αστέρια χαμογελούσαν κι έλαμπαν εκείνο το βράδυ....
Μαζί μ' ένα "Ωσανά" να υψωθούν οι προσευχές όλων μας, για Καλή Υγεία κι Ευημερία για ΟΛΟΥΣ...

Ευχάριστο ξύπνημα, δεν θα το πω, γιατί πολύ απλά, για να ξυπνήσεις, πρέπει να έχεις κοιμηθεί.
Κι εμείς, δεν κοιμηθήκαμε.
Πηγαινοφέρναμε το ένα μικρό μετά το άλλο στο κρεβάτι μας, εναλλάξ ή και τα δύο μαζί,
να τα χουχουλιάσουμε, να τα ηρεμήσουμε, να τα -τέλος παντων-
βοηθήσουμε να κοιμηθούν γιατι και τα δύο είχαν τα μαύρα χάλια τους..
Ο μικρός-μικρός να βήχει μην-πω-πώς  και να γκρινιάζει στον ύπνο του,
ενώ ο ..μεγάλος-μικρός να έχει πυρετό, και να παραπονιέται
ότι τον πονάει πολύ το αυτάκι του..
Και να σου οι περατζάδες απο το ένα κρεβάτι στο άλλο...
Καθε τόσο κοιτάζαμε το ρολόι με τον σύζυγο μπας και πάει να ξημερώσει,
να σηκωθούμε και να αντιμετωπίσουμε αλλιώς την κατάσταση (με έξτρα δόσεις καφεϊνης),
αλλά τη μια ήταν 1:40 η ώρα, την άλλη ήταν 3:20, την παράλλη ήταν 4:50', πιο μετά 6παρά...
Εεεε, κάπου εκεί, πλέον, σηκωθήκαμε..
Μετά λοιπόν απο μία νταμιτζάνα καφέ ο καθένας είπαμε μαζί με το
ντάντεμα των άρρωστων μικρών, να στολίσουμε κι αυτό το δέντρο
που έχουμε πλέον τόσες μέρες τα στολίδια αραδιασμένα στην είσοδο..
Να μαζευτούν οι κούτες, έστω.
Κι έτσι, κάτι μεταξύ σιροπιών, χαρτομάντηλων, επείγουσες επισκέψεις στο μπάνιο
για "εξαγωγές" του ..μεγάλου, ειδικές εισπνοές με το ζόρι του μπεμπουλάκου,
και θερμόμετρα, βάζαμε και καμιά μπάλα στο δέντρο, άντε και κάνα φωτάκι.
Ακόμα και η μουσική των χριστουγεννιάτικων που είχαμε,
μπας κι ανεβάσει λίγο την διάθεση, μας ακουγόταν στ' αυτιά σαν να γρατζουνάνε κιθάρα....
Κάπου αργά το μεσημέρι που τα μικρά έπεσαν ξερά (ο μεγάλος βέβαια ζαβλακωμένος είναι όλη μέρα..)
καταφέραμε να τελειώσουμε και να σκουπίσουμε όλη αυτή την ασημόσκονη απο τα στολίδια,
που είχαμε απλώσει σ'ολο το σπίτι πάνω-κάτω όλη μέρα..

Δεν πειράζει... Περαστικά είναι αυτά.. Λίγη ταλαιπωρία τώρα,
και σε λίγες μέρες περδίκια θα είναι και τα δύο, να τρέχουν πάνω-κάτω και να καβαλάνε τοίχους.
Τουλάχιστον στολίσαμε και το δεντράκι, και τώρα έστω κι άρρωστοι καθόμαστε και το θαυμάζουμε...:)
Και η μυρωδιά του απογευματινού καφέ έχει μοσχοβολήσει σε όλο το σπίτι....
Κι έξω ακόμα βρέχει πολύ...

Καλό ξημέρωμα να έχουμε όλοι..

Και να 'τος μπήκε ο χριστουγεννιάτικος μήνας!!
Και τα φωτάκια κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους στα γειτονικά παράθυρα...
Και όλο και περισσότερο ακούγονται χριστουγεννιάτικες μελωδίες
απο τα παιδικά στοματάκια που κάνουν πρόβα για την γιορτή του σχολείου τους..
Ηρθε ο Δεκέμβρης λοιπόν! ήρθε με ζέστη και λιακάδα.. Και μ' ενα ολόγιομο ασημένιο φεγγάρι!
Λένε θα φέρει τις βροχές και τα κρύα.
Οπως αρμόζει σ' εναν Δεκέμβρη..
Κι έτσι θα στολίσουμε το ελατάκι μας με γιρλάντες και λαμπιόνια..

Ήρθε ο καιρός να γράψουμε και να στείλουμε και τις Χριστουγεννιάτικες κάρτες
--με τον παλιό, γνωστό τρόπο. Χειρόγραφη ευχή και φτου-γραμματόσημο!
Το θεωρώ "τόσο παράδοση" όσο και το στόλισμα του δέντρου.
Ακόμα και για αυτούς που έχουν email.
Γιατί κάποια πράγματα, μας αρέσουν καλύτερα όταν τα βλέπουμε γραμμένα σε χαρτί..

Καλό μήνα λοιπόν!!!

Είναι σαν την νηνεμία πριν την καταιγίδα...:):)....

Σήμερα είναι τα γενέθλια του ..μεγάλου μου!

Κλείνει αισίως τα 4!!
Πόσο μικρή ηλικία είναι αντικειμενικά... Πόσο πολύ μου φαίνεται όμως ότι μεγάλωσε....!
Παιδάκι πια..! Πάει και .."σχολείο" (προνήπιο!).. μαθαίνει να γράφει και το όνομά του...
μετράει.... έχει ήδη κοινή λογική και κρίση... Και δεν χάνει ευκαιρία να μας την εκφράσει...
Όλο το απόγευμα λείπαμε σε διάφορες δουλειές-ψώνια, για να προετοιμαστούμε
για το πάρτυ της Κυριακής :)
Κι όταν γυρίσαμε, βρήκαμε διάφορα μηνύματα στον τηλεφωνητή μας.
Είχαν πάρει να μας ευχηθούν -εκτός των άλλων- και τα αδέρφια μας (η αδερφή μου και ο αδερφός του συζύγου)..
Χάρηκα που το θυμήθηκαν για σήμερα. Σκέφτηκα γρήγορα πως θα το έχουν σημειώσει...
αλλά απ' την άλλη... μάλλον δεν θα χρειάζεται..
Γιατί ήταν μια μοναδική μέρα και για εκείνους..
Γιατί και εκείνοι, όλοι, είχαν έρθει εκείνη την ημέρα πριν 4χρόνια μαζί μου στο μαιευτήριο.
Γιατί όλοι τους περίμεναν απ' έξω να μάθουν τα νεότερα κάθε τόσο κι ανυπομονούσαν.
Γιατί όλοι τους πέρασαν όλη την ημέρα τους να αγχώνονται και απλά να περιμένουν.
Ήταν εκεί.. απ' έξω. Βουβοί συμπαραστάτες. Και με μια τεράστια αγκαλιά όταν επιτέλους γέννησα.
Δεν με είδαν, παρά μόνο λίγο, αργά το βράδυ εκείνη την ημέρα. Αλλά ήταν εκεί όλη την ημέρα.
Αυτοί. Οι "δικοί" άνθρωποι.
Ετσι μας θυμήθηκαν και σήμερα. Μια σκέψη, ένα τηλεφώνημα, κι ένα "χρόνια πολλά" απο καρδιάς.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ λοιπόν μικρέ μου θησαυρέ!
Να είσαι πάντα καλότυχος, γερός, ευτυχισμένος!
Και ξέρεις; Μαζί με σένα, γιορτάζω κι εγώ σήμερα, για το δώρο που μου δόθηκε: εσένα, μικρέ μου πρίγκηπα!